“พี่หญิงรอง พอดีเลย ข้าอยากตัดชุดฤดูใบไม้ผลิให้ท่านแม่ แต่ข้าเย็บปักถักร้อยไม่เป็น หากพี่หญิงรองช่วยข้าได้ก็ดีเลยเจ้าค่ะ”
ชุดที่อวิ๋นเหมยเอ๋อร์สวมนั่น นางรู้สึกว่าตัดเย็บดีทีเดียว เพียงแต่แบบชุดดูเชยไปเท่านั้น พออวิ๋นเหลียนเอ๋อร์เอ่ยถึงเรื่องเย็บปักถักร้อย นางก็คิดวิธีหาเงินได้อีกหนึ่งวิธี
เดิมทีนางอยากจะซื้อชุดฮั่นฝู [1] แบบประยุกต์จากเถาเป่ามาให้ฟางซื่อ เพราะวิวัฒนาการของเครื่องแต่งกายกว่าจะถึงยุคปัจจุบัน ชุดฮั่นฝูที่ได้รับการปรับปรุงแบบใหม่นั้นไม่เพียงแต่ใช้งานได้จริง แต่ยังสวยงามอีกด้วย ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีในแคว้นต้าเยี่ย
เครื่องแต่งกายของแคว้นต้าเยี่ยคล้ายกับราชวงศ์ซ่งของประเทศจีน มีความสวยงามเช่นกัน แต่แบบที่ดูดีนั่นมักจะมีรายละเอียดที่ซับซ้อน ไม่เหมาะที่จะสวมใส่ในชนบท เพราะไม่สะดวกต่อการทำงาน
ส่วนแบบที่ชาวบ้านทั่วไปสวมใส่ อวิ๋นเจียวก็รู้สึกว่ามันไม่สวยนัก นางเคยคิดที่จะวาดแบบชุดฮั่นฝูประยุกต์จากในเถาเป่า แล้วนำไปขายที่ร้านขายชุดสำเร็จรูป แต่ประการแรกคือนางวาดรูปไม่เป็น
ประการที่สองคือไม่ควรนำชุดฮั่นฝูประยุกต์ไปขายที่ร้านขายชุดสำเร็จรูป เพราะชุดฮั่นฝูประยุกต์นั้นมีร่องรอยของเทคโนโลยียุคใหม่มากมาย เช่น จักรเย็บผ้า
แต่นางไม่กลัวที่จะให้อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ดู ป
