ังเก่าดีๆ หากมีอะไรผิดปกติก็รีบมาบอกข้านะเจ้าคะ”
อวิ๋นหลานเอ๋อร์ตบหน้าอกดังป้าบๆ “เจ้าวางใจเถอะเจียวเอ๋อร์ ข้าจะจับตาดูพวกเขาให้ดี!”
สองพี่น้องเข้าใจดีว่าทำไมอวิ๋นเจียวถึงคิดเช่นนี้ ใครที่โดนกลั่นแกล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็คงไม่วางใจเช่นกัน ใครจะรู้ว่าคนพวกนั้นจะเล่นตุกติกตอนไหน โดยเฉพาะท่านย่าเถาซื่อกับบ้านอาสี่อย่างอวิ๋นโส่วจู่
พูดตามตรง ตอนที่พวกนางกลับบ้าน ได้ยินเรื่องที่อาสี่ทำ ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ เรื่องทาสหลบหนี จะพูดพล่อยๆ ได้อย่างไร?
ท่านอาสองไม่ใช่คนโง่ หากเป็นทาสหลบหนี เหตุใดท่านอาสองถึงกลับบ้านเกิด ไม่ไปหาที่ที่ไม่มีใครรู้จักแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียเล่า?
บางครั้งพวกนางก็ไม่เข้าใจว่าท่านย่ากับอาสี่คิดอะไรอยู่ ครอบครัวของท่านอาสองใช้ชีวิตที่ดีกว่าบ้านหลังนั้นก็จริง แต่หากปฏิบัติกับพวกเขาอย่างดี ครอบครัวของท่านอาสองจะใจร้ายกับพวกเขาได้อย่างไร?
แต่นี่อะไร ท่านย่ากลับอยากได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของพวกเขา บอกต้องยกให้ทั้งหมดเลย! มีสิทธิ์อะไรกัน?
ด้านอวิ๋นเจียวที่ตกลงกับสองพี่น้องเรียบร้อยแล้ว ส่วนด้านห้องโถง พี่น้องทั้งสามคนของตระกูลอวิ๋นกำลังดื่มสุรากัน หลังจากดื่มไปได้สามจอก อวิ๋นโส่วเย่าก็ยกจอกสุราขึ้นขอโทษอวิ๋นโส่วจงกับอวิ๋นโส่วกวง
“พี่รอง พี่ใหญ่ คืนนี้ข้าบุ่
