มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันบ้าง แต่หากแยกในภายหลัง… ความสัมพันธ์พ่อลูกคงขาดสะบั้นลงแล้ว เช่นนั้นก็คง…
ผู้เฒ่าอวิ๋นถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง “เอาล่ะๆ ลูกโตแล้ว ไม่เชื่อฟังพ่อแม่ พวกเจ้าอยากแยกบ้าน ก็แยกไปเถอะ”
“เจ้าสาม เจ้าคิดให้ดีนะ หากแยกออกไปแล้ว ต่อไปไม่มีทางกลับมาได้อีก! เจ้าเองก็รู้ว่าน้องห้าของเจ้าเป็นคนเรียนเก่ง แถมเจ้ายังไม่มีลูกชายไว้สืบสกุล ภายภาคหน้าใครจะเป็นคนถือป้ายวิญญาณให้เจ้า?”
อวิ๋นโส่วเย่าพูดด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว “ท่านพ่อ ข้าคิดดีแล้ว ต่อไปบ้านสามของพวกข้า ถึงแม้จะต้องไปขอทาน ก็จะไม่มาขอจากท่าน”
“ข้ากับเฉาซื่อยังหนุ่มยังสาวอยู่ ตอนนี้ไม่มีลูกชาย ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะมีลูกชายก็ได้ และต่อให้เป็นกรณีที่เลวร้ายที่สุด แม้ว่าข้าอวิ๋นโส่วเย่าชาตินี้จะไม่มีวาสนาได้ลูกชาย ลูกสาวสองคนของข้าก็สามารถรับเขยได้ ท่านพ่อ ท่านแยกบ้านให้พวกข้าเถิดขอรับ!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็หลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ชาตินี้เขาทำกรรมอะไรไว้หนอ พอแก่ตัวลง บ้านที่เคยสงบร่มเย็นกลับกลายเป็นเช่นนี้
“ดี! ดี! ดี! คืนนี้ก็ให้ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลมาเป็นพยาน นับตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ข้าจะแยกบ้านของเจ้าใหญ่ อวิ๋นโส่วกวง และบ้านของเจ้าสาม อวิ๋นโส่วเย่าออกไป”
“ตาแก่น่าตาย! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?” เถ
