คำพูดของผู้เฒ่าอวิ๋นนั้นช่างบาดลึกไปถึงจิตใจ การที่บิดาพูดว่าบุตรชายเป็นคนชั่วร้าย ไม่ใช่แค่การกล่าวหาว่าบุตรชายอกตัญญูเท่านั้น คำพูดของเขายังแฝงนัยว่าอวิ๋นโส่วจงทำร้ายมารดา!
การที่เขาพูดแบบนั้นออกมา แสดงให้เห็นว่าเขาไม่คิดว่าอวิ๋นโส่วจงเป็นลูกชายอีกต่อไปแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของอวิ๋นโส่วกวงซีดเผือด การที่ท่านพ่อพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูล ไม่ต่างอะไรกับการตัดหนทางรอดของบ้านน้องรอง
จะต้องรู้ว่าหากผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลเห็นด้วยกับคำพูดนี้ เรื่อง ‘ทำร้ายมารดา’ ก็ไม่จำเป็นต้องไปแจ้งความที่ศาลาว่าการอำเภอ พวกเขาสามารถลงโทษน้องรองได้เลย
อวิ๋นโส่วกวงไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบคุกเข่าลงแล้วขอโทษผู้เฒ่าอวิ๋นหลายครั้ง “ท่านพ่อ หมาตัวนั้นไม่ใช่น้องรองที่ปล่อยออกมา!”
“พวกเขาเองก็คงไม่ได้ตั้งใจ หากท่านแม่ไม่ไปทำร้ายเจียวเอ๋อร์ หมาตัวนั้นก็คงไม่พุ่งออกมาหรอกขอรับ! ท่านพ่อ ข้าขอร้องท่าน ปล่อยน้องรองไปเถิดขอรับ!”
“เจ้าหุบปากเสีย!” ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่น เจ้าใหญ่คนนี้น่ะ เมื่อก่อนไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ยอมทนทุกอย่างอย่างเงียบๆ ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ
แต่นับตั้งแต่น้องรองกลับมา คนซื่อๆ อย่างเจ้าใหญ่ก็เปลี่ยนไป เริ่มจากการขอแยกบ้าน แล้วตอนนี้ยังมาหักหน้าเขาต่อหน้าทุ
