กคนอีก! เถาซื่อพูดไว้ไม่ผิดเลย เจ้ารองเป็นตัวก่อปัญหา! เขากลับมาทั้งที กลับทำให้บ้านวุ่นวายไปหมด!
“เจ้าคิดว่าน้องรองเป็นพี่น้องของเจ้า แล้วยังคิดว่าพวกข้าเป็นพ่อ เป็นแม่ของเจ้าอยู่หรือไม่?”
เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธของผู้เฒ่าอวิ๋น จ้าวซื่อตัวสั่นด้วยความกลัว ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงกัดฟันแน่น ยืนตัวตรงขวางหน้าจ้าวซื่อ พวกเขารู้ดีว่าท่านพ่อทำถูกแล้ว! บ้านลุงรองไม่ได้ทำผิด! น่าเสียดายที่ลูกหมาตัวนั้นยังเด็กเกินไป จึงกัดเถาซื่อไม่ตาย!
อวิ๋นโส่วกวงไม่สนใจคำตำหนิของผู้เฒ่าอวิ๋น เอาแต่ขอร้อง “ท่านพ่อ… ข้าขอร้องท่าน!”
ผู้เฒ่าอวิ๋นกำลังจะต่อว่า แต่ชาวบ้านที่ทนดูต่อไปไม่ไหวก็เอ่ยปากขึ้น “อย่าพูดพล่ามเลย เจ้ารองของพวกเจ้าไม่ได้ปล่อยหมาไปกัดยายแก่บ้านเจ้าเสียหน่อย เป็นเพราะยายแก่คนนั้นทำตัวไม่สมเป็นผู้ใหญ่ จะเข้าไปข่วนเด็กสาวบ้านพวกเขาถึงได้ถูกหมากัดเอา”
“ใช่ พวกข้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน” ขณะนั้นทุกคนต่างมองไปที่อวิ๋นเจียว สายตาจับจ้องไปที่ลูกหมาสีขาวที่อยู่ในอ้อมกอดของนาง ลูกหมาตัวแค่นี้ ฟันยังขึ้นไม่ครบเลย จะกัดได้รุนแรงแค่ไหนกันเชียว? ก็แค่เลือดเต็มหน้า ดูไปแล้วน่ากลัวก็เท่านั้นเอง!
ผู้ใหญ่บ้านหน้าบึ้งตวาด “ลูกหมาตัวแค่นี้จะกัดแรงแค่เท่าใด? หากเจ้าไม่ไปยั่วโมโหคนเขา ลูกหมาต
