ติมเขาอย่างไม่ไว้หน้า ทันใดนั้นน้ำเสียงของเขาก็แข็งกระด้างขึ้น “ท่านผู้ใหญ่บ้าน เรื่องนี้ต่อให้พูดไปอย่างไรก็เป็นเรื่องภายในครอบครัวของพวกเรา เขาแยกบ้านออกไปแล้วก็ยังไง? อวิ๋นโส่วจงก็ยังคงเป็นลูกชายของข้าอยู่ดี!”
เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นเจียหรงก็ปรายตามองเขาพลางเอ่ยเย้ยหยัน “โส่วจงถูกตัดออกจากบันทึกผังตระกูลอวิ๋นมานานยี่สิบปีแล้ว เรื่องนี้เจ้าเป็นคนมาขอให้ข้าจัดการเองมิใช่หรือ”
“เจ้าสาม ทำอะไรก็อย่าทำเกินไป ต้องรู้จักละอายบ้าง ตอนเช้าลูกชายของเจ้ามาบีบครอบครัวของเจ้ารองจนแทบเอาตัวไม่รอด หัวหน้าตระกูลหลายคนเห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง ตกดึกเจ้ายังพาทั้งครอบครัวมารังควานพวกเขาอีก เจ้าอยากให้คนในหมู่บ้านมองตระกูลอวิ๋นของเราอย่างไร?”
การตัดใครสักคนออกจากตระกูล ก็หมายความว่าคนคนนั้นไม่ใช่คนของตระกูลนี้ ไม่ใช่คนของบ้านนี้อีกต่อไปแล้ว!
คำพูดของผู้ใหญ่บ้านนั้นรุนแรง ทว่าตอนนี้คำพูดของหัวหน้าตระกูลรุนแรงยิ่งกว่า ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนหน้ามืด ร่างกายสั่นเทิ้ม เขาอาจจะเถียงกับผู้ใหญ่บ้านได้ แต่หัวหน้าตระกูลเล่า?
หัวหน้าตระกูลกำลังบอกทุกคนว่า อวิ๋นโส่วจงไม่ใช่คนของตระกูลอวิ๋น คนตระกูลอวิ๋นอย่างเขามิอาจไปสั่งสอนได้!
ผู้เฒ่าอวิ๋นรู้สึกเวียนหัว แต่เขายังไม่ยอมแพ้ เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของอวิ๋นโส่วจง
