้างชื่อฉีจวี่เหริน บางทีเจ้าหน้าที่สองคนนั้นอาจจะใช้กำลังมัดตัวพวกนางไปแล้วก็ได้
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยรับ “ขอรับ ท่านแม่ ลูกทราบแล้ว”
จากนั้นอวิ๋นฉี่เยว่ก็เอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ ต่อไปนี้ท่านพ่อไม่ต้องไปล่าสัตว์บนเขาอีกแล้ว อย่าว่าแต่มันอันตรายเลย ที่สำคัญคือหากท่านพ่อไม่อยู่บ้าน ท่านแม่กับน้องสาวเกิดเจอเรื่องแบบวันนี้อีก…”
อวิ๋นโส่วจงไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจที่ถูกบุตรชายสั่งสอน ในทางกลับกัน เขากลับพูดด้วยความรู้สึกผิด “เป็นความคิดของพ่อเอง วางใจเถอะ ต่อไปนี้พ่อจะพยายามไม่ไปบนเขามากนัก”
อวิ๋นเจียวคิดในใจว่า ดูเหมือนนางต้องรีบหาเงินให้เร็วกว่านี้ ต้องทำให้ท่านพ่อมีเงินเยอะๆ จะได้มีความรู้สึกสบายใจ ท่านพ่อถึงจะเลิกคิดที่จะไปบนเขา
“ไอ้พวกใจยักษ์ใจมารน่าตายนัก! พวกเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้ คืนลูกชายข้ามา!”
“อวิ๋นเจียชาง! ตาแก่ตายยาก! ข้าอุตส่าห์คลอดลูกเลี้ยงดูลูกให้เจ้า เจ้าคนไร้ความสามารถ มองดูพวกทาสชั้นต่ำรังแกลูกชายของเจ้าได้ลงคอหรือ?”
“ไอ้พวกใจหมา! ไอ้พวกทาส! พวกเจ้าช่วยเจ้าหน้าที่ทางการจับเจ้าสี่กับภรรยาไป พวกแกอยากให้เจ้าสี่กับภรรยาตาย และอยากให้ข้าตายไปใช่หรือไม่!?” เสียงกรีดร้องของเถาซื่อดังมาจากนอกบ้าน
อวิ๋นโส่วจงและครอบครัวเดินออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก็เห็นเถาซื่อกำลังวิ่งอยู่นอกลานบ้าน
