“ท่านแม่ อวิ๋นโส่วจู่ เขาต้องการให้พวกเราตายกันหมด!” คิดจะใส่ร้ายว่าพวกเขาเป็นทาสที่หลบหนี เขานี่ก็ช่างจะคิดออกมาได้ อวิ๋นฉี่ซานพูดด้วยความโกรธแค้น
อวิ๋นเจียวเสริมว่า “ไม่ใช่แค่อวิ๋นโส่วจู่ เรื่องนี้ยังมีเถาซื่อร่วมมือด้วย”
อวิ๋นฉี่ซานกับอวิ๋นเจียวเรียกชื่ออวิ๋นโส่วจู่ตรงๆ สำหรับคนที่จ้องจะทำร้ายครอบครัวของพวกเขาเช่นนี้ ไม่สมควรได้รับการเรียกว่าอา
ฟางซื่อมองไปทางบ้านตระกูลอวิ๋นด้วยสายตาเย็นชา แขนที่โอบกอดลูกชายกับลูกสาวยังคงสั่นเทา
เจ้าหน้าที่ทั้งสองคนนั้นยืนกรานที่จะจับกุมพวกนาง เรื่องนี้… ต้องเป็นฝีมือของอวิ๋นโส่วจู่แน่ บางทีเขาอาจจะให้ผลประโยชน์อะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนก็เป็นได้
หากพวกนางถูกจับไปจริงๆ ตัวนางเองคงไม่เป็นไร แต่เจียวเอ๋อร์ไม่เคยได้รับความอยุติธรรมเช่นนี้มาก่อน
ที่สำคัญคือต่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบพบในภายหลังว่าจับผิดคน ก็แค่ปล่อยตัวพวกนางกลับมาเท่านั้น ทว่าคุกไม่ใช่สถานที่สำหรับผู้หญิง อวิ๋นโส่วจู่กับเถาซื่อช่างอำมหิตยิ่งนัก
“รอท่านพ่อกับพี่ใหญ่ของพวกเจ้ากลับมา แม่จะปรึกษาเรื่องนี้กับพวกเขาอย่างละเอียด ไม่มีวันปล่อยพวกเขาลอยนวลไปแน่!” คิดว่าพวกนางเป็นคนต่างถิ่น จึงรังแกกันได้ง่ายๆ เถาซื่อคิดผิดแล้ว
เมื่อเห็นว่ามารดามีแผนการ อวิ๋นเจียวก็ไม่พูดอะไรต่อ ส่ว
