เจ้าหน้าที่ร่างอ้วนคืนทะเบียนบ้านให้กับฟางซื่อ และยืนยันต่อหน้าทุกคนว่าครอบครัวของฟางซื่อไม่ใช่ทาสหลบหนี รวมถึงทุกคนในครอบครัวไม่มีประวัติเป็นทาส
จากนั้นเขากับเจ้าหน้าที่ร่างผอมก็เดินตรงไปหาอวิ๋นโส่วจู่ที่กำลังเกาตัวอย่างเมามัน โดยไม่สนใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขามัดอวิ๋นโส่วจู่ด้วยเชือกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ก่อนหน้านี้ อวิ๋นโส่วจู่กับหลิ่วซื่อมัวแต่เกาตัว จึงไม่ได้สนใจการสนทนาระหว่างฟางซื่อกับเจ้าหน้าที่ร่างอ้วน ไม่รู้ว่าหลังจากที่อวิ๋นเจียวกับฟางซื่อบอกว่าอวิ๋นฉี่เยว่เป็นศิษย์ของฉีจวี่เหรินแล้ว ท่าทีของเจ้าหน้าที่ร่างอ้วนก็เปลี่ยนไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฟางซื่อหยิบเอาทะเบียนบ้านออกมา!
“ท่านเจ้าหน้าที่ ท่านมัดผิดคนแล้วขอรับ ต้องมัดพวกนาง!” อวิ๋นโส่วจู่รีบเอ่ยขึ้น ตอนนี้เขาทั้งคันและร้อนใจ เสียงแหลมเล็กของเขาทำให้ทุกคนต้องเอามือปิดหู
“ใช่ๆ ท่านเจ้าหน้าที่ พวกนางเป็นทาสหลบหนีเจ้าค่ะ ท่านวางใจเถิด จับพวกนางไปเลย พอสามีกับลูกชายคนโตของพวกนางกลับมา พวกข้าจะช่วยท่านจับตาดูพวกเขาไว้”
หลิ่วซื่อบิดตัวไปมาด้วยความทรมาน อาการคันทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเกาอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่นางบิดตัวไปมา เนื้อขาวๆ บริเวณเอวก็โผล่ออกมา ดึงดูดสายตาของชายว่างงานในหมู่บ้านต่างจ้องมองกันเป็นตาเดียว
สะใภ้น้อยใหญ่ และหญิ
