นอวิ๋นฉี่ซานเป็นห่วงมารดากับน้องสาว หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จก็ไม่ได้ไปบ้านของตาเฒ่าเฉียว ฟางซื่อกับอวิ๋นเจียวรู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงไม่ได้ห้ามปราม
อวิ๋นเจียวยังคงงีบหลับตอนบ่ายเช่นเดิม หลังจากตื่นนอนก็เห็นอวิ๋นฉี่ซานกำลังทำสบู่อยู่ นางคิดว่ายังพอมีเวลา จึงสอนเขาทำสบู่ผลึกแก้วเสียเลย
“น้องเจียวเอ๋อร์ ที่อวิ๋นโส่วจู่กับหลิ่วซื่อคันตามตัว เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?” คำถามนี้ค้างคาใจอวิ๋นฉี่ซานมานาน บัดนี้ในที่สุดก็ได้เอ่ยถามออกมา
อวิ๋นเจียวไม่ได้ปิดบังเขา “เป็นเมล็ดของดอกหางนกยูง ดอกไม้ชนิดนี้เวลาบานจะสวยงามมาก แต่บนเมล็ดจะมีขนอ่อนที่ทำให้เกิดอาการคันอย่างรุนแรง หากทนไม่ไหวแล้วไปเกาจนเป็นแผลขึ้นมา ก็จะมีหนองและตุ่มพองขึ้น”
“สุดยอดไปเลย! ดีจริงๆ !” อวิ๋นฉี่ซานพลันยิ้มกว้าง พอนึกถึงภาพสองคนนั้นทรมาน เขาก็รู้สึกสะใจ “คันอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าคันขนาดไหนกันนะ?”
อวิ๋นเจียวมองเขาด้วยความประหลาดใจ “พี่รองอยากลองดูหรือ?”
อวิ๋นฉี่ซานได้ยินดังนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่อยากลอง! ข้าแค่อยากรู้ว่าพวกนั้นจะต้องทรมานแค่ไหนก็เท่านั้น”
อวิ๋นเจียวกวนไขมันที่กำลังถูกความร้อนพลางเอ่ยยิ้มๆ “เดาว่าระหว่างทางที่พวกเขาไปศาลาว่าการอำเภอ อาจจะอยากตายไปเลยก็ได้”
คันขนาดนั้น แถมยังถูกมัดมือมัดเท้า จะไม
