ท่านอาเจ็ด และท่านอาสิบเอ็ดเจ้าค่ะ”
อวิ๋นเจียวกับอวิ๋นฉี่ซานก็คำนับตามมารดา “อวิ๋นเจียว อวิ๋นฉี่ซาน ขอคารวะท่านปู่สอง ท่านปู่สี่ ท่านปู่ห้า ท่านปู่เจ็ด และท่านปู่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่ครอบครัวอวิ๋นโส่วจงได้พบกับผู้อาวุโสของตระกูลอย่างเป็นทางการ แม้ว่าสถานการณ์ของฟางซื่อและลูกๆ จะไม่ค่อยดีนัก แต่ฟางซื่อและลูกๆ ทั้งสองคนกลับคำนับอย่างสง่างาม ไม่แสดงให้เห็นถึงความต่ำต้อยและไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งถือตัว กิริยามารยาทและการอบรมสั่งสอนไม่แพ้ตระกูลใหญ่ๆ
บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลอวิ๋นพอใจกับกิริยาของฟางซื่อและลูกๆ ทั้งสองคนเป็นอย่างมาก พอหันไปมองอวิ๋นโส่วจู่กับหลิ่วซื่อ ความแตกต่างก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ทุกคนต่างคิดว่าต่อไปนี้ต้องให้ลูกหลานในบ้านติดต่อกับอวิ๋นโส่วจง ลูกชายคนรองของบ้านสายสามให้มากขึ้น ผู้อาวุโสของตระกูลอวิ๋นได้ยินผู้เฒ่าเฉียวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลอวิ๋นแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงรู้เรื่องทั้งหมด
อวิ๋นเจียหรง พี่ชายรองของผู้เฒ่าอวิ๋นจึงหันไปประสานมือคำนับเจ้าหน้าที่สองคน “ท่านเจ้าหน้าที่ทั้งสอง หลานชายของพวกข้าเป็นชาวบ้านทั่วไป ทั้งยังมีใบทะเบียนบ้าน หากท่านทั้งสองกลับไปตรวจสอบก็จะรู้ว่าจริงหรือเท็จ”
“พวกข้ากลับไปตรวจสอบ หากพวกเขาหนีไปแล้วเล่า?”
อวิ๋นเจียเฉิง น้องชายคนที่สี่
