ผู้เฒ่าอวิ๋นจากไปแล้ว อวิ๋นเจียวมองตามแผ่นหลังที่ดูชราภาพนั้น พลางคิดในใจว่าเขาก่อกรรมทำเข็ญไว้มาก แต่ไม่น่าสงสารเลยสักนิด!
หลังจากเขาจากไป อวิ๋นโส่วจงก็บอกกับอวิ๋นฉี่เยว่ว่า “เจ้าอย่าเก็บคำพูดของปู่เจ้ามาใส่ใจ ตั้งใจเรียนหนังสือก็พอ”
อวิ๋นฉี่เยว่พยักหน้ายิ้มๆ “ขอรับ ท่านพ่อ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น อวิ๋นโส่วจงก็เอ่ยขึ้น “เช่นนั้นก็ดีแล้ว!” บุตรชายคนโตของเขาเป็นเด็กดี กตัญญูรู้ความ แทบไม่เคยทำให้พ่อแม่อย่างพวกเขาต้องลำบากใจ ตรงกันข้ามกับอวิ๋นฉี่ซานที่ชอบก่อเรื่องวุ่นวายอยู่เสมอ ตั้งแต่เด็กๆ ก็ชอบรื้อข้าวของในบ้าน จนทำให้เสียหายไปไม่น้อย
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยต่อ “ท่านพ่อ ท่านอาจารย์บอกว่าเดือนหน้าให้ข้าไปลองสอบเคอจวี่ [1] ระดับท้องถิ่นดูขอรับ”
อวิ๋นโส่วจง “เจ้าตัดสินใจเองเถิด หากเห็นว่าตนเองพร้อมที่จะสอบก็ไปลองดู”
ชุนเหมยและฟางซื่อช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะอาหาร อวิ๋นเจียววิ่งกลับไปที่ห้องของตน แล้วนำสบู่ผลึกแก้วที่ทำเสร็จเมื่อตอนบ่ายออกมาให้ทุกคนดู
อวิ๋นฉี่ซานกระโดดขึ้นมาเป็นคนแรก “เจียวเอ๋อร์ นี่คือสบู่ผลึกแก้วที่เจ้าพูดถึงหรือ? สวยจังเลย หอมด้วย! ดีกว่าสบู่ที่พี่รองทำเป็นร้อยเท่า!”
อวิ๋นเจียวพูดด้วยความภาคภูมิใจ “ใช่แล้ว แต่ต้องตากอีกสองสามวันถึงจะใช้ได้เจ้าค่ะ”
ฟางซื่อหยิบสบู่ผลึกแก้ว
