่งนี้พวกเราก็ทำสบู่ธรรมดาก่อนก็แล้วกัน”
อวิ๋นเจียว “พี่รอง อย่างไรเสียพี่ก็รู้สูตรแล้ว พี่อยากทำตอนไหนก็ทำได้เลย!”
“จริงสิ เมื่อตอนบ่ายข้าทำเครื่องประทินผิวเอาไว้ ลืมไปเลย” กล่าวจบอวิ๋นเจียวก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้อง แล้วหยิบเครื่องประทินผิวที่ทำเสร็จแล้วออกมา
นางยื่นให้ฟางซื่อ พลางมองด้วยแววตาคาดหวัง “ท่านแม่ ลองเครื่องประทินผิวนี้ดูสิเจ้าคะ เครื่องประทินผิวนี้ไม่ดีเท่ากระปุกก่อนหน้านี้”
ฟางซื่อตักเครื่องประทินผิวมาทาที่มือเล็กน้อย แล้วพิจารณาอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ดีมากแล้ว ดีกว่าที่ขายตามท้องตลาดเยอะ”
อวิ๋นเจียว “ดีกว่าที่ขายตามท้องตลาดก็ดีแล้วเจ้าค่ะ เพราะเครื่องประทินผิวชั้นดีนั้นไม่ได้ทำง่ายๆ ”
ฟางซื่อ “เจียวเอ๋อร์ ต่อให้เจ้าไม่ทำเครื่องประทินผิว พ่อแม่ก็เลี้ยงเจ้าได้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องประทินผิวหรือสบู่ผลึกแก้ว เจ้าคิดเสียว่าทำเล่นๆ เพื่อฆ่าเวลา อย่าไปใส่ใจมากนัก!”
อวิ๋นโส่วจงพูดเสริม “ที่สำคัญคืออย่าให้เหนื่อย!”
อวิ๋นฉี่เยว่พยักหน้าเห็นด้วย เขาก็เลี้ยงน้องสาวได้!
คำพูดของพ่อแม่ไหลผ่านเข้าไปในหัวใจของอวิ๋นเจียวราวกับสายน้ำอุ่น นางพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ วางใจเถิด ข้าแค่เบื่อๆ เลยหาอะไรทำฆ่าเวลาเฉยๆ ข้าคิดว่าหลังจาก
