เอ่ยกับเขาว่า “พี่รอง พี่หาเวลาว่างทำพิมพ์สบู่สักหน่อย ทำแบบมีลวดลายนะ พอพวกเราทำสบู่ที่ดีกว่านี้ออกมา ก็เทใส่พิมพ์ เท่านี้ก็ดูสวยงามกว่าใส่ชามแบบนี้แล้ว!”
อวิ๋นฉี่ซานรีบพยักหน้ารับปาก พร้อมกับชมว่าอวิ๋นเจียวฉลาด หลังจากที่อวิ๋นฉี่ซานออกจากบ้านไปแล้ว อวิ๋นเจียวก็งีบหลับยามบ่ายตามปกติครึ่งชั่วโมง หลังจากตื่นนอน นางไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่ครุ่นคิดถึงเรื่องสบู่ทำมือ
ต้นทุนสบู่ธรรมดาที่พวกเขาทำนั้นสูงเกินไป แคว้นต้าเยี่ยส่วนใหญ่จะใช้ขี้เถ้าจากพืชและไม้ทำสบู่ธรรมดา ไม่มีใครใช้โซดาไฟ ดังนั้นนางจึงต้องหาทางผลิตสบู่น้ำมันหอมระเหยใสชั้นดี จึงจะทำกำไรได้มาก เพียงแค่คิดถึงเรื่องทำกำไรก้อนโต อวิ๋นเจียวก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
นางรีบซื้อน้ำมันหอมระเหยกลิ่นเหมยกุย กลีเซอรีน แอลกอฮอล์ น้ำมันมะกอก น้ำมันซิ่งเหริน [1] และอื่นๆ อีกมากมายจากเถาเป่า จากนั้นก็วิ่งไปที่ห้องครัว สวมถุงมือและหน้ากากอนามัย ก่อนจะลงมือทำด้วยตัวเอง
อวิ๋นเจียวทำตามขั้นตอนที่ลอกมาจากหนังสือด้วยความระมัดระวังไปทีละขั้นตอนอย่างใจเย็นและรอบคอบ ในที่สุดเนื้อสบู่ในหม้อก็ข้นขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ได้ตามมาตรฐานที่หนังสืออธิบายไว้ อวิ๋นเจียวรู้ทันทีว่านางทำสำเร็จแล้ว!
นางเทเนื้อสบู่ลงในกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เตรียมไว้ จากน
