หลิ่วซื่อถือมีดทำครัววิ่งไล่ตามมา ส่วนอวิ๋นฉี่รุ่ยยืนร้องไห้จ้าอยู่ที่หน้าประตูบ้านสี่อย่างโง่งม “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?” ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนตัวสั่น บ้านช่องไม่เคยสงบสุขเลยสักวัน!
“หลิ่วซื่อ! วางมีดลงเดี๋ยวนี้!” ผู้เฒ่าอวิ๋นตวาดลั่น หลิ่วซื่อตกใจจนมือสั่น มีดทำครัวหลุดจากมือหล่นลงพื้นดัง ‘เคร้ง’
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้านะเจ้าคะ ไอ้สารเลวนั่นไม่เคยเห็นหัวข้ากับลูกเลย!” หลังมีดหล่นลงพื้น หลิ่วซื่อก็เริ่มร้องคร่ำครวญ
“ร้องหน้าหลุมศพหรือยังไง ยังไม่รีบหุบปากอีก!” เถาซื่อด่าอย่างเกรี้ยวกราด
หลิ่วซื่อรีบกลั้นน้ำตา ยืนสะอื้นอยู่กับที่ นางเหลือบมองอวิ๋นเหมยเอ๋อร์เป็นระยะ แต่อวิ๋นเหมยเอ๋อร์กลับทำเป็นไม่เห็น
ฮึ! พี่สี่ขายรถม้าไปแล้ว แต่กลับเอาเงินทั้งหมดไปเที่ยวหอนางโลม! จะต้องรู้ไว้ว่าในนั้นมีส่วนของนางด้วย! ท่านแม่สัญญากับนางแล้วว่าพอได้เงินแล้วจะซื้อเครื่องประดับใหม่ให้สองชิ้น และตัดชุดใหม่ให้นางสองชุด ตอนนี้รู้จักมาขอความช่วยเหลือจากนางแล้วหรือ? ไม่มีทาง!
ตอนที่ผู้เฒ่าอวิ๋นแสร้งทำเป็นลม เขาได้ยินอวิ๋นโส่วจงพูดประโยคนั้น ในใจก็รู้สึกขมขื่น เจ้าสี่คนนี้ถูกเถาซื่อตามใจจนเสียคน ตอนนี้ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจริงๆ จึงด่าว่า “ไอ้ชาติชั่ว! เจ้ากล้าทำเรื่องเช่นนี้ ภรรยาเจ้าจ
