การของเขาเอง!”
อวิ๋นโส่วจงไม่มีทางต้านทานบุตรสาวได้ พออวิ๋นเจียวเอ่ยปาก เขาก็ยอมแพ้ทันที “เอาเถอะ ตราบใดที่ไม่เสียการเรียน พี่ใหญ่ของเจ้าจะทำอะไรก็แล้วแต่เขา จริงสิ เดี๋ยวพ่อจะไปบ้านลุงเฉียวสักรอบ ฉี่ซานอยากเรียนช่างไม้”
อวิ๋นฉี่ซานรีบพูด “ท่านพ่อ ข้าไปกับท่านด้วย ข้ามีเงินค่าเล่าเรียนขอรับ”
“เหตุใดต้องจ่ายเงินค่าเล่าเรียนด้วย?” ฟางซื่อเพิ่งเคยได้ยินว่าการเป็นลูกศิษย์ต้องจ่ายเงินค่าเล่าเรียน
อวิ๋นโส่วจงอธิบาย “พวกเราไม่ไปเป็นลูกศิษย์ จ่ายเงินไปเรียนเลย ไม่ต้องเสียเวลาเปล่า”
พอเขาพูดแบบนี้ ฟางซื่อก็เข้าใจ การเป็นลูกศิษย์งานช่างต้องทำงานหนักให้กับอาจารย์เป็นเวลาหลายปีก่อน หากอาจารย์พอใจก็จะสอนวิชาให้มากหน่อย หากไม่พอใจก็จะสอนให้น้อยหน่อย
“แบบนี้ก็ดี อย่างไรเสียฉี่ซานก็ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นช่างไม้” นางเข้าใจบุตรชายของตนเองเป็นอย่างดี ที่ฉี่ซานอยากเรียนช่างไม้ ก็เพราะสนใจงานช่าง อยากเรียนรู้วิชาเพิ่ม เพื่อความสะดวกในการประดิษฐ์สิ่งของต่างๆ ของเขา
อวิ๋นฉี่ซานพยักหน้า “ใช่แล้ว ข้าเรียนช่างไม้เสร็จแล้ว ก็จะไปเรียนตีเหล็กต่อขอรับ”
อวิ๋นเจียวหัวเราะและพูดว่า “ท่านพ่อ ต่อไปนี้คงต้องสร้างห้องตีเหล็กไว้ในบ้านของเราให้พี่รองด้วยนะเจ้าค่ะ”
“อืม ได้สิ พ่อจะจำไว้ ถึงเวลาส
