ร้างบ้านค่อยวางแผนเผื่อห้องสำหรับพี่รองของเจ้าด้วย”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนในครอบครัวก็ตื่นเต้นขึ้นมา ต่างช่วยกันออกแบบบ้าน อวิ๋นฉี่เยว่หยิบพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกออกมา วาดภาพตามที่ทุกคนบรรยายออกมา
ใกล้พลบค่ำ อวิ๋นโส่วจู่กลับมาถึงบ้านตระกูลอวิ๋นในสภาพราวกับสุนัขจรจัด ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านตระกูลอวิ๋น เขาก็ทรุดตัวลงกับพื้น หลิ่วซื่อที่กำลังซักผ้าอยู่รีบทิ้งงานในมือลง แล้วเข้าไปพยุงเขาพลางตะโกนเรียก “ท่านพ่อ ท่านแม่ โส่วจู่…”
“ไอ้ลูกไม่รักดี เพิ่งรู้จักกลับบ้านหรือไง? เงินอยู่ไหน? เงินที่ขายรถม้าได้อยู่ไหน?”
เถาซื่อถือไม้กวาดพุ่งออกมาราวกับพายุ รูปร่างของนางเตี้ยและผอม บวกกับที่เท้าที่เคยถูกรัดไว้ [2] การวิ่งออกมาด้วยความรีบร้อนเช่นนี้ ทำให้เสียศูนย์ ก่อนที่ไม้กวาดจะได้ฟาดลงบนตัวอวิ๋นโส่วจู่ ตัวนางก็ล้มลงไปทับเขาเสียก่อน
“นางผู้หญิงสารเลวน่าตายนัก ยังไม่รีบพยุงข้าขึ้นอีก ยืนบื้อทำอะไรอยู่? เรียกวิญญาณหรือ?”
ทั้งที่หลิ่วซื่อยืนอยู่ข้างๆ แต่เถาซื่อกลับทำเหมือนมองไม่เห็นนาง ถลึงตาใส่จ้าวซื่อที่ได้ยินเสียงดังจึงเดินออกมาจากห้องครัว พร้อมเปิดปากตะโกนด่า
จ้าวซื่อวิ่งลนลานเข้าไปพยุงเถาซื่อขึ้น แต่พอเถาซื่อลุกขึ้นยืนได้มั่นคง ก็สะบัดแขนอย่างแรง จ้าวซื่อที่ไม่ทันระวังตัวจึงถูกสะบัดจนล้
