อวิ๋นโส่วจู่วิ่งหนีไปแล้ว ผู้คนรอบข้างที่มุงดูก็แยกย้ายกันไป
สารถีซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล เขาเข้าใจคุณหนูคุณชายทั้งสามผิดไป จึงรู้สึกผิดอย่างมาก หากไม่มีคุณหนูคุณชายทั้งสามคนนี้ วันนี้เขาคงแย่แน่ เขารีบขอบคุณอวิ๋นเจียวและคนอื่นๆ ไม่หยุด พอส่งพวกเขาทั้งสามคนถึงโรงเตี๊ยมแล้ว สารถีก็ไม่ยอมรับเงินค่าจ้าง
ตอนนี้อวิ๋นโส่วจง ผู้ใหญ่บ้าน และจางเฉวียนฟา บุตรชายคนที่สามของผู้ใหญ่บ้าน นั่งรออยู่ในโรงเตี๊ยมแล้ว เนื่องจากต้องรอสามพี่น้อง พวกเขาจึงเลือกนั่งโต๊ะที่อยู่ใกล้ประตู
พอเห็นสามพี่น้องมาถึง และกำลังคุยกับสารถีอยู่ที่หน้าประตู อวิ๋นโส่วจงจึงรีบออกไปรับ “ฉี่เยว่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
อวิ๋นฉี่เยว่ตอบ “ลุงคนนี้ไม่ยอมรับเงินค่าจ้างขอรับ”
อวิ๋นโส่วจงได้ยินดังนั้นก็รีบหยิบเหรียญอีแปะยี่สิบเหรียญออกมาจากแขนเสื้อยัดใส่มือสารถี “ท่านหาเงินก็ลำบาก รีบรับไปเถิด”
สารถีปฏิเสธไม่ได้ ก็ได้แต่กล่าวขอบคุณหลายครั้งก่อนจะรับเหรียญอีแปะมา แล้วจากไปด้วยความซาบซึ้งใจ
หลังจากสารถีจากไป อวิ๋นฉี่เยว่กับน้องชายก็ช่วยอวิ๋นโส่วจงขนย้ายข้าวของที่สารถียกมาลง ขนไปใส่รถม้าคันใหม่ที่เขาเพิ่งซื้อมา ช่างบังเอิญจริงๆ ตอนที่เขาไปที่ร้านขายรถม้าก็เห็นรถม้าคันหนึ่งของบ้านเขาวางขายอยู่ อวิ๋นโส่วจงจึงซื้อกลับมา
หลังจากทุกคนนั่งประ
