จำที่ อาหารยังไม่ทันยกขึ้นโต๊ะ ผู้ใหญ่บ้านก็ถามว่าเช้านี้เด็กๆ ทั้งสามคนไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง อวิ๋นฉี่เยว่บอกแค่ว่าพาน้องๆ ไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อย แล้วนำหนังสือที่ตนคัดลอกไปขายที่ร้านหนังสือ ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่อวิ๋นเจียวขายเครื่องประทินผิว
หลังจากอวิ๋นฉี่เยว่พูดจบ อวิ๋นฉี่ซานก็เล่าเรื่องที่เจออวิ๋นโส่วจู่ระหว่างทางให้ฟังโดยใส่สีตีไข่เล็กน้อย เมื่อฟังอวิ๋นฉี่เยว่เล่าจบ ผู้ใหญ่บ้านจางต้าไห่และบุตรชายของเขาจางเฉวียนฟา ฟังแล้วก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ส่วนใบหน้าของอวิ๋นโส่วจงก็ดำคล้ำ
จางต้าไห่ถอนหายใจ “ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าอวิ๋นโส่วจู่ น้องสี่ของเจ้าเป็นแค่คนขี้เกียจ ชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมโกงเงิน แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนเลวโดยสันดาน”
ถึงกับเอาเงินที่ได้จากการขายรถม้าไปผลาญที่หอวั่นฮวา เคยเห็นคนใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย แต่ไม่เคยเห็นใครใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายขนาดนี้มาก่อน! แถมยังถูกเด็กๆ สามคนนี้เจอเข้าอีก จางต้าไห่มองอวิ๋นเจียวอย่างพินิจพิเคราะห์ เห็นนางนั่งจิบชาอย่างเรียบร้อย ในใจคิดว่าเด็กน้อยคงไม่รู้ความหมายของหอวั่นฮวา
อวิ๋นโส่วจงกำถ้วยชาในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แสดงให้เห็นว่าเขากำลังโกรธมากแค่ไหน “ก็นั่นน่ะสิ ถึงขั้นคิดจะให้เด็กสามคนนี้ตาย!! เขาไม่เพียงแค่เลวโดยสันดา
