น แต่ยังใจดำอำมหิตอีกด้วย!”
เที่ยวหอคณิกา รีดไถเงินกลางถนน แถมยังข่มขู่ลูกๆ ของเขาว่าจะจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำ! ตระกูลอวิ๋นมีคนแบบนี้อยู่ได้อย่างไร!
จางต้าไห่ปลอบใจ “แต่โชคยังดีที่พวกเจ้าไม่ได้กลับเข้าร่วมตระกูลอวิ๋น ตอนนี้ทะเบียนบ้านก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ที่ดินก็ซื้อเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้ครอบครัวพวกเจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขก็พอ หากตระกูลอวิ๋นรังแกพวกเจ้ามากเกินไป เจ้าให้คนมาแจ้งข้าก็แล้วกัน”
วันนี้ที่เขาพาอวิ๋นโส่วจงมาที่อำเภอ ส่วนใหญ่ก็เพื่อจัดการเรื่องสองเรื่อง เรื่องแรกคือช่วยเขาลงทะเบียนบ้าน เรื่องนี้ไม่ยากอะไร เพียงแค่มีหนังสือผ่านทางและหนังสือรับรองจากผู้ใหญ่บ้านอย่างเขาก็พอแล้ว ส่วนเรื่องที่ดินนั้น ตอนที่อวิ๋นโส่วจงกลับมา ก็นำของขวัญมาขอให้เขาช่วยจัดหาให้ ที่สำคัญคือ อวิ๋นโส่วจงเป็นคนที่รู้จักมารยาทมาก ไม่ได้ขอให้เขาช่วยเหลือเปล่าๆ แต่ยังจ่ายค่าตอบแทนให้เขาตามธรรมเนียมด้วย
เขาช่วยอวิ๋นโส่วจงซื้อที่ไร่สิบหมู่ แบ่งเป็นที่ดินคุณภาพปานกลางกับที่ดินคุณภาพดีอย่างละครึ่ง และนาข้าวอีกสิบหมู่ แบ่งเป็นที่ดินคุณภาพปานกลางกับที่ดินคุณภาพดีอย่างละครึ่งเช่นกัน รวมเป็นที่ดินทั้งหมดยี่สิบหมู่ หลังจากจัดการเรื่องโฉนดที่ดินแล้วเสร็จ อวิ๋นโส่วจงก็มอบเงินค่าตอบแทนให้เขาห้าตำลึ
