เดือนหนึ่งให้ข้าสิบกระปุก เจ้ายังมีหน้ามาพูดว่า ‘แค่’ อีกหรือ? รอยยิ้มบนใบหน้าของอวิ๋นเหนียงชะงักไปชั่วขณะ อารมณ์พลันแปรปรวน นางพยายามสุดความสามารถเพื่อรักษาท่าทางที่สง่างามของตนเอาไว้
อวิ๋นเจียวมองหลงจู๊หญิงที่เกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ ในใจก็ชื่นชมอวิ๋นฉี่เยว่เป็นอย่างมาก เพียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้หลงจู๊ของร้านฝูหรงเซวียนเกือบจะรักษาท่าทีเอาไว้ไม่อยู่
การที่ไม่ต้องห่วงทุกเรื่องด้วยตนเองเช่นนี้ ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน ยี่สิบหกปีในชีวิตของนาง ต้องใช้ชีวิตดั่งคำที่ว่า ‘พึ่งพาภูเขา ภูเขาถล่ม พึ่งพาแม่น้ำ แม่น้ำไหลหนี [1]’ มานับครั้งไม่ถ้วน นางเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ท่านผู้อำนวยการเล่าให้นางฟังว่าตอนที่พวกเขาพบนางที่หน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สายสะดือของนางยังไม่ได้ตัดเลย ท่านผู้อำนวยการเล่าว่าวันนั้นอากาศดีมาก บนท้องฟ้ามีเมฆสวยงามลอยอยู่เต็มท้องฟ้า ลอยฟ่องราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่ง
ดังนั้นจึงตั้งชื่อให้นางว่าอวิ๋นเจียว… โชคดียังดีที่ไม่ได้ตั้งว่าอวิ๋นฮวาเอ๋อร์… [2]
ในขณะที่ความคิดของอวิ๋นเจียวกำลังล่องลอยไปไกล ก็ได้ยินอวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยขึ้นว่า “หวังเพียงหลงจู๊จะไม่เปิดเผยที่มาของเครื่องประทินผิว พวกข้าอาศัยอยู่ในชนบท ต้องการเพียงใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ไม่อยากถูกใครรบกวน”
“ที่แท
