้ก็เรื่องแค่นี้เอง วางใจเถิด การที่ไม่มีใครรู้ที่มาของเครื่องประทินผิว ร้านฝูหรงเซวียนยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่เดือนละสิบกระปุกมันน้อยไปหน่อยหรือไม่?”
อวิ๋นเหนียงรู้สึกโล่งใจ เมื่อไม่มีใครรู้ที่มาของเครื่องประทินผิว นางก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาแย่งชิงส่วนแบ่งตลาด
นางไม่ได้โต้แย้งเรื่องราคาแม้แต่น้อย ซึ่งนี่คือความฉลาดของนาง สินค้าดีขนาดนี้ จะต่อรองราคาอะไรอีกเล่า หากทำให้คนขายไม่พอใจและถอยหนีไปขึ้นมา ทางร้านฝูหรงเซวียนคงพลาดโอกาสทำกำไรก้อนโตไปอย่างน่าเสียดาย
ยิ่งไปกว่านั้น นางรับซื้อมากระปุกละร้อยตำลึงเงิน พอส่งไปที่เมืองหลวง ต่อให้ขายกระปุกละหนึ่งพันตำลึงเงินก็ไม่ใช่ปัญหาแน่นอน สิ่งเดียวที่ไม่น่าพอใจก็คือจำนวนน้อยเกินไป
อวิ๋นฉี่เยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “อย่าว่าแต่หลักที่ว่า ‘ของหายากย่อมมีค่ามาก’ เพียงแค่ขั้นตอนการผลิตเครื่องประทินผิวนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก หากทำสำเร็จหนึ่งในร้อยก็ถือว่าไม่เลวแล้ว แต่อีกหน่อยพวกข้าสามารถจัดหาเครื่องประทินผิวที่มีคุณภาพด้อยกว่านี้เล็กน้อยให้กับทางร้านของท่านได้”
อย่างไรเสียอวิ๋นฉี่ซานก็ต้องรับหน้าที่ปรุงเครื่องประทินผิว ของที่เขาทำออกมาก็ต้องหาที่ขายอยู่แล้ว ราคาหนึ่งร้อยตำลึงเงินเป็นราคาที่อวิ๋นเจียวเป็นคนกำหนด เครื่องประทินผิ
