ว “ได้ยินมาว่ายานี้รักษาอาการไข้และอาการที่รักษายากได้ น่าเสียดายที่ตัวข้าเองก็มีไม่มาก เม็ดยานั้นเจ้าเก็บไว้เถิด”
“บ่าวขอขอบคุณซื่อจื่อเจ้าค่ะ” อวิ๋นเหนียงรีบเก็บเม็ดยานั้นอย่างระมัดระวัง
“เอาล่ะ เจ้าออกไปก่อนเถิด”
“เจ้าค่ะ ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ” อวิ๋นเหนียงประคองฉู่อี้ให้นอนลงบนเตียง จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
พอนางมาถึงเรือนด้านหน้าก็มีลูกจ้างวิ่งมาหานาง “หลงจู๊ขอรับ ข้างหน้าร้านมีเรื่องต้องให้ท่านตัดสินใจขอรับ”
อวิ๋นเหนียงขมวดคิ้ว “ข้าไม่ว่าง พวกเจ้าจัดการกันเองเถอะ”
ตอนนี้ความคิดของนางอยู่ที่ยาเม็ดนั้น ยารักษาไข้จากบาดแผลสาหัสเช่นนั้นช่างวิเศษยิ่งนัก ราวกับยาชุบชีวิตทีเดียว ตอนนี้นางอยากรู้ส่วนผสมของยาเม็ดมาก จึงไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจเรื่องอื่น
“หลงจู๊รอสักครู่ขอรับ เชิญดูก่อนเถิดขอรับ” ลูกจ้างเริ่มกระวนกระวาย เรื่องนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้
อวิ๋นเหนียงปรายตามองลูกจ้างด้วยสายตาเย็นชา ลูกจ้างผู้นั้นขาสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว ทว่าเขาก็ยังกัดฟันยื่นกระปุกดินเผาในมือให้อวิ๋นเหนียง เขาตรวจดูแล้ว และรู้ว่ามันเป็นของดี ดังนั้นเขาจึงไม่อยากพลาดโอกาสที่จะนำเสนอของล้ำค่าชิ้นนี้
อวิ๋นเหนียงมองกระปุกดินเผาแสนธรรมดาในมือของลูกจ้างอย่างรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าภาวนาขอให้มูลค่
