อวิ๋นเจียวถามขึ้นบ้าง “แล้วพี่ใหญ่เล่าเจ้าคะ?”
อวิ๋นฉี่เยว่ตอบ “ข้าจะไปที่ร้านหนังสือหังไจ” ในมือเขามีบทประพันธ์ที่แต่งไว้ตั้งแต่อยู่เมืองหลวง อยากจะขายเพื่อนำเงินมาจ่ายค่าเล่าเรียนที่สำนักศึกษาเอกชนและช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในบ้านของท่านพ่อท่านแม่
อวิ๋นเจียวหันไปถามอวิ๋นฉี่ซาน “แล้วพี่รองจะไปที่ใดเจ้าคะ?”
อวิ๋นฉี่ซานตอบ “ข้าต้องไปซื้อเครื่องมือสักหน่อย”
“เจียวเอ๋อร์ พวกเราไปร้านหนังสือก่อนเถอะ” ตั้งแต่ที่พวกเขากลับบ้านเกิด ระหว่างทางแวะพักที่อำเภอ อวิ๋นฉี่เยว่ก็แอบสังเกตตำแหน่งของร้านหนังสือหังไจเอาไว้แล้ว
ร้านหนังสือหังไจอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ อีกเหตุผลหนึ่งที่อวิ๋นฉี่เยว่อยากไปที่ร้านหนังสือหังไจก่อน ก็คือเขาอยากให้อวิ๋นเจียวได้ดื่มชาร้อนสักถ้วย พักผ่อนให้หายเหนื่อยเสียก่อน ตลอดการเดินทางที่ผ่านนี้ รถลากโคลงเคลงเสียจนใบหน้าเล็กๆ ของนางซีดเซียว อวิ๋นฉี่เยว่เห็นแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“เจ้าค่ะ!” อวิ๋นเจียวตอบตกลงทันทีโดยไม่คิดมาก อวิ๋นฉี่เยว่ยิ้มบางๆ แล้วจูงมือน้องสาวเดินไปที่ร้านหนังสือหังไจอย่างช้าๆ
เมื่อน้องสาวไม่ขัดข้อง อวิ๋นฉี่ซานก็ไม่มีความเห็น ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหน้าพี่ชายคนโตเขาก็ทำได้เพียงยอมยอมรับ ต่อให้มีความเห็นก็คงเปล่าประโยชน์อยู่ดี
ร้านหนังส
