้นก็รีบโยนมีดคัตเตอร์เข้าไปในระบบรีไซเคิลของเถาเป่า
“พอได้แล้ว! หยุดได้แล้ว! ยังอับอายคนอื่นไม่พออีกหรือ! พวกเจ้าทะเลาะกันแบบนี้ จะเอาชีวิตตาแก่อย่างข้าให้ตายเลยหรือยังไง!” ผู้เฒ่าอวิ๋นโกรธจนกระทืบเท้าแล้วตวาดเสียงดัง
อวิ๋นเจียวบรรลุเป้าหมายแล้ว จึงแอบดึงแขนเสื้อของอวิ๋นฉี่ซานและอวิ๋นฉี่เยว่เบาๆ จากนั้นก็หลบไปอยู่ด้านหลังฟางซื่อให้ไกลจากเถาซื่อ
เถาซื่อถูกผู้เฒ่าอวิ๋นตวาดจนรู้สึกตัว ผู้ใหญ่บ้านกับหัวหน้าตระกูลยังอยู่ที่นี่ด้วย! ทั้งหมดเป็นเพราะยัยเด็กอวิ๋นเจียว ทำให้นางเสียสมาธิและพลั้งพลาดไป! ดังนั้นเถาซื่อจึงหยุดอาละวาด ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์เห็นเช่นนั้นก็หยุดตามไปด้วย
แต่หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไป สายตาที่มองไปยังเถาซื่อกับอวิ๋นเหมยเอ๋อร์ก็เปลี่ยนไป เสื้อนอกผ้าฝ้ายบางๆ ของทั้งสองคนขาดวิ่นจนหลุดลุ่ยจากบริเวณเอว เผยให้เห็นสิ่งของที่ถูกพันซ่อนอยู่รอบเอวของพวกนาง ตรงเอวของเถาซื่อผูกมัดผ้าปูเตียงเอาไว้ ส่วนอวิ๋นเหมยเอ๋อร์มีเสื้อผ้าหลายชุดของอวิ๋นเจียวพันรอบตัว พร้อมกับกล่องใส่เครื่องประดับอีกสองกล่อง
ผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เมื่อครู่นี้พวกเขายังคิดว่าอวิ๋นโส่วจงและครอบครัวทำไม่ถูก แถมยังเอ่ยปากเข้าข้างเถาซื่อ ไม่คิดเลยว่าเพียงไม่นาน ความจริงนั้
