ร เดี๋ยวข้าจะกลับไปดูอีกรอบ ลบร่องรอยให้หมด”
ฟางซื่อส่ายหน้า “หากเด็กคนนั้นรอดชีวิตก็ดีไป แต่ถ้าเขาตาย พวกเราคงเดือดร้อนกันใหญ่แน่!”
อันที่จริงอวิ๋นโส่วจงก็รู้สึกหนักใจไม่น้อย พอได้ยินฟางซื่อพูดเช่นนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอวิ๋นเจียวดังมาจากข้างนอก “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะ?”
“เข้ามาเถิด” ฟางซื่อลุกจากเตียงอุ่น เดินไปเปิดประตูรับอวิ๋นเจียว “เจียวเอ๋อร์ มีเรื่องอะไรหรือ?”
อวิ๋นเจียวยื่นขวดดินเผาในมือให้ฟางซื่อ “ท่านแม่ นี่เป็นยาที่ได้มาระหว่างทางกลับบ้าน ตอนที่พวกเราผ่านอำเภอหลินสุ่ย ข้าไปเดินเล่นแล้วบังเอิญเจอท่านนักพรตคนหนึ่ง เขาขอแลกยาเม็ดขวดนี้กับเงินติดตัวของข้าเจ้าค่ะ”
ฟางซื่อเปิดจุกขวดแล้วเทยาออกมาสองสามเม็ด ก่อนจะเงยหน้ามองอวิ๋นโส่วจง จากนั้นก็หันไปมองอวิ๋นเจียว “ยาเม็ดไม่ได้เป็นแบบนี้นะ!”
แน่นอนว่าไม่ได้เป็นแบบนี้ เพราะนี่คือยาแคปซูล เป็นยาปฏิชีวนะ! ยานี้เป็นยาที่อวิ๋นเจียวซื้อมาจากเถาเป่า เป็นยาปฏิชีวนะที่ไม่ต้องมีใบสั่งยา ปลอดภัย และไม่มีข้อห้ามในการรับประทาน
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าว่าท่านนักพรตท่านนั้นไม่น่าจะเป็นคนไม่ดีนะเจ้าคะ ตอนนั้นข้าเห็นเขาเอาเงินทั้งหมดที่มีช่วยเหลือพี่น้องขอทานชายหญิงคู่หนึ่ง จึงรู้สึกว่าเขา
