หมือนโลกจริง ๆ สิ่งที่แตกต่างก็คือ มันไม่มีท้องฟ้าสีครามเหมือนข้างนอก มันเป็นสีขาวมัว ๆ เหมือนว่ามันมีชั้นแมฆหลายหลายชั้นคลุมอยู่แทน
เจี้ยนเฉินกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะขยายขอบเขตการรับรู้ของเขา มันครอบคลุมไปเป็นระยะ 20 กิโลเมตร แต่เขาก็ไม่พบเจอกับใครเลยแม้แต่คนเดียว
“ดูเหมือนว่าโลกในวัตถุเซียนนี้จะกว้างใหญ่ทีเดียว ผู้แข่งขันหลายพันคนได้เข้ามา แต่ข้าก็ไม่พบใครเลยในรัศมี 20 กิโลเมตรนี้” เจี้ยนเฉินพึมพำกับตัวเอง หลังจากนั้น เขาก็ใช้พลังของเขาเพื่อที่จะดูไปที่แหวนมิติที่อยู่ที่มือของเขา แต่ไม่แปลกใจเลยที่มันถูกผนึกไม่สามารถใช้ได้เลยจากพลังที่ลึกลับ
“มันเหมือนกับที่ท่านประธานได้บอกไว้เลย เมื่อเข้ามาในวัตถุเซียนแล้ว แหวนมิติทุกวงจะถูกผนึกโดยพลังจากวัตถุเซียน ไม่เพียงแต่เจ้าจะเอาของฝากเข้าไปไม่ได้เท่านั้น เจ้ายังไม่สามารถเอาของอะไรออกมาได้อีกด้วย” เจี้ยนเฉินคิด
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงน้ำกระจายที่แม่น้ำด้านหลังเจี้ยนเฉิน ปลาตัวใหญ่ยาวครึ่งเมตรพุ่งออกมาจากน้ำและตรงไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความเร็วสูงมาก ปากของมันอ้ากว้างอยู่ซึ่งเผยให้เห็นถึงฟันที่แหลมคม ตาของปลานั้นช่างเย็นชาเหลือเกิน
เจี้ยนเฉินไม่ได้แม้แต่ที่จะมองกลับไป เขายกมือขึ้นมาและพลังเซียนประกายแสงรอบรอบก็มารวมตัวกันทันที มันควบรวมกันเป็นกระบี่เซียนธาตุแสงซึ่งพุ่งไปที่ปลาจากการโบกมือของเจี้ยนเฉิน
กระบี่นั้นพุ่งตรงไปที่ปากของปลาและมันระเบิด
