อวิ๋นฉี่ซานได้ยินเถาซื่อพูดว่าจะขายอวิ๋นเจียว ดวงตาก็มีประกายไฟลุกโชนด้วยความโกรธ “ท่านกล้าหรือ!”
เถาซื่อ “หึ! ขายเจ้าไปด้วยเลย!”
อวิ๋นเจียวแสร้งทำเป็นตกใจ “ท่านย่า ท่านอย่าขายข้าเลยเจ้าค่ะ ในเมื่อท่านย่าบอกว่าพวกเราเป็นคนตระกูลอวิ๋น งั้นข้ายกหีบเครื่องประดับให้ท่านอาก็ได้เจ้าค่ะ เพียงแต่ ถ้าเกิดว่า… ตอนที่พวกเรากลับมา รถม้าดันไปชนคนเข้าหลายคน พวกเขาเรียกร้องค่าชดเชย แต่ท่านพ่อข้าไม่มีเงินติดตัวพอดี จึงบอกพวกเขาว่าวันนี้ให้มาหาพวกเราที่บ้านตระกูลอวิ๋น ท่านย่าบอกว่าพวกเราเป็นคนตระกูลอวิ๋น เช่นนั้นเรื่องนี้ตระกูลอวิ๋นก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”
อวิ๋นฉี่ซานประหลาดใจ ไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นสักหน่อย! “น้องสาว…”
อวิ๋นฉี่เยว่จ้องน้องชายอย่างตำหนิ เอ่ยตัดบทเขา “อีกฝ่ายเรียกร้องค่าเสียหายหนึ่งร้อยตำลึงเงิน พวกเราไม่มี ท่านพ่อจึงให้พวกเขามาที่บ้านตระกูลอวิ๋นวันนี้ และตกลงกันว่าจะชดใช้ด้วยรถม้าสองคัน ตอนนี้รถม้าไม่มีแล้ว ขอให้ท่านปู่ท่านย่าเตรียมเงินหนึ่งร้อยตำลึงเงินด้วยขอรับ มิฉะนั้นหากพวกเขามาที่นี่แล้วตระกูลอวิ๋นไม่มีเงินจ่าย คงไม่งามแน่!”
