ใบหน้ากลมๆ แดงระเรื่อ ชวนให้อยากบีบแก้มนางยิ่งนัก
“เอาล่ะ พวกเราออกเดินทางกันเถอะ ออกจากบ้านแต่เช้า จะได้กลับมาเร็วหน่อย” อวิ๋นโส่วจงพูดพลางก้าวเข้าไปอุ้มอวิ๋นเจียว แล้วเปิดม่านประตูเดินออกไป
แคว้นต้าเยี่ยไม่ได้เคร่งครัดเรื่องข้อบังคับของสตรีมากนัก แต่บุรุษที่ชอบอุ้มบุตรสาวไปไหนมาไหนเช่นอวิ๋นโส่วจงนั้นนับว่าหาได้ยากยิ่ง อวิ๋นเจียวเริ่มต้นออกจากบ้านไปกับท่านพ่อโดยไม่ต้องเดินเองเช่นนี้ ในใจทั้งรู้สึกอบอุ่นและหวานชื่นยิ่งนัก
ทว่าเมื่อมาถึงลานบ้านตระกูลอวิ๋น ความสุขนั้นก็หายวับไปในทันที รถม้าของพวกเขาหายไปแล้ว! รถม้าทั้งสองคันหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
“นายท่าน รถม้าถูกนายท่านสี่ขับออกไปแล้วขอรับ!” อากุ้ยรายงานด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขาควรจะออกมาเร็วกว่านี้…
“พี่รอง เรื่องรถม้านั้น ท่านแม่เป็นคนสั่งเอง!” พอได้ยินเสียงดัง หลิ่วซื่อภรรยาของอวิ๋นโส่วจู่ก็รีบออกมาจากห้องครัวมาเพื่ออธิบาย
ทันทีที่นางพูดจบ ก็ได้ยินเสียงดุด่าของเถาซื่อดังมาจากห้องโถง “เจ้าคนขี้เกียจนี่! ยังไม่รีบยกข้าวมาอีก มัวยืนพูดพล่ามอะไรอยู่ตรงนั้น?”
อวิ๋นโส่วจงพาลูกๆ เดินเข้าไปในห้องโถง ก็เห็นผู้เ่าอวิ๋นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานเอ่ยตำหนิ “เจ้าให้เจ้าสี่เอารถม้าไปทำอะไร? เหตุใดไม่ถามเจ้ารองก่อนเล่า?”
เถาซื่อมองอวิ๋นโ
