เช่นนั้นพวกเขาก็ช่วยข้าได้มากแล้ว”
ฟางซื่อดูออกว่าพี่ใหญ่คงไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองในเวลาอันสั้น พวกนางจึงได้แต่แอบช่วยเหลือลูกๆ ของเขาไปก่อน
อันที่จริงฟางซื่อเข้าใจอวิ๋นโส่วกวงเป็นอย่างดี ในโลกใบนี้มีเพียงคำว่า ‘กตัญญู’ เท่านั้นที่สามารถกดขี่ข่มเหงผู้คนได้
ฮ่องเต้สั่งให้ขุนนางตาย ขุนนางก็ต้องตาย! บิดาสั่งให้บุตรชายตาย บุตรชายก็ต้องตาย!
เพียงเพราะคำว่า ‘กตัญญู’ คำเดียว ทำให้อวิ๋นโส่วกวงและภรรยาต้องทนทุกข์กับความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรสาว แต่ก็ยังต้องฝืนเรียกเถาซื่อว่า ‘ท่านแม่’!
และคำว่า ‘กตัญญู’ เพียงคำเดียว ทำให้ครอบครัวอวิ๋นโส่วกวงต้องทนทุกข์กับการกดขี่ข่มเหงจากเถาซื่อ!
ยิ่งไปกว่านั้น พวกนางก็เช่นกันมิใช่หรือ แม้ในใจจะไม่พอใจเพียงใด แต่ต่อหน้าคนอื่นก็ต้องเรียกเถาซื่อว่า ‘ท่านแม่’!
“ลุงใหญ่ ป้าใหญ่ ลุงสอง ป้าสอง ทานข้าวแล้วเจ้าค่ะ!” เสียงดังมาจากนอกประตู ทุกคนในห้องจึงหยุดพูดคุย ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป
คนที่เข้ามาเรียกพวกเขาให้ไปกินข้าวก็คืออวิ๋นหลานเอ๋อร์ บุตรสาวคนเล็กของอวิ๋นโส่วเย่า น้องชายคนที่สาม อวิ๋นโส่วเย่าแต่งงานมานานหลายปี มีบุตรสาวเพียงสองคน
อวิ๋นเหลียนเอ๋อร์ บุตรสาวคนโตอายุสิบสามปี หน้าตาละม้ายคล้ายบิดา แลดูอ่อนหวานกว่า ส่วนอวิ๋นหลานเอ๋อร์ บุตรสาวคนเล็กหน้าตาละม้ายค
