พียงผลลัพธ์เดียว นั่นก็คือตกไปอยู่ในมือเถาซื่อ!
เมื่อได้ยินอวิ๋นโส่วจงพูดเช่นนั้น แววตาของจ้าวซื่อก็พลันมีความหวัง นางหันไปมองอวิ๋นโส่วกวง ในใจแอบคาดหวังอยู่บ้าง
อวิ๋นโส่วกวงถอนหายใจอย่างหม่นหมอง “น้องรอง พี่มันไร้ประโยชน์! พ่อเราอายุมากแล้ว หากข้าไม่ยอมทำตามที่ท่านแม่ต้องการ นางคงไปโวยวายใส่ท่านพ่อ หากท่านพ่อโกรธจนเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมา ข้าคงกลายเป็นลูกอกตัญญู!”
ทันทีที่เขาพูดจบ ความหวังในดวงตาของจ้าวซื่อก็ดับวูบลงไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งร่างพลันหมดกำลัง
“พี่สะใภ้ใหญ่ พวกเราเพิ่งมาถึง ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ หากเป็นไปได้ ท่านให้ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงพาเจียวเอ๋อร์กับพี่ชายทั้งสองคนไปเที่ยวเล่นรอบๆ หน่อยสิ” เมื่อเห็นบรรยากาศอึดอัด ฟางซื่อจึงยิ้มๆ พลางลูบมือจ้าวซื่อเบาๆ
จ้าวซื่อเช็ดน้ำตา ใบหน้าฝืนเผยรอยยิ้มเจื่อนๆ “ได้สิ ทุกวันหลังจากที่พวกเขาทำงานเสร็จ ข้าจะให้พวกเขามาช่วยดูแลน้องๆ แต่พวกเขาสองพี่น้องเป็นคนหยาบๆ อาจจะพูดจาไม่ค่อยเก่งนัก ทำอะไรไม่ค่อยเป็น เกรงว่า…”
ลูกๆ ทั้งสามคนของน้องสะใภ้หน้าตางดงามราวกับสลักออกมาจากหยก เหมือนเดินออกมาจากภาพวาด ส่วนลูกๆ ของนางเป็นเพียงเด็กบ้านนอก…
“พี่สะใภ้ใหญ่ ดูท่านพูดเข้าสิ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉี่ชิ่งกับฉี่เสียงยินดีช่วยข้าดูแลลิงน้อยทั้งสาม
