ไป แม้ข้าวปลาอาหารจะไม่พอให้กินอิ่มท้อง แต่ก็ยังพอประทังชีวิตไปได้จนถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า อีกอย่างสองเดือนหลังจากที่โส่วจงจากไป ทางราชสำนักก็ส่งเสบียงมาช่วยเหลือแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น โส่วจงบอกว่าตอนที่เขาจากไป ท่านพ่อสัญญากับเขาว่าจะดูแลฮวาเอ๋อร์เป็นอย่างดี จะไม่ขายนางเด็ดขาด!”
“ใช่… ใครจะไปคิด… เช้าวันนั้นท่านแม่บอกว่าจะพาฮวาเอ๋อร์ไปเยี่ยมญาติ ข้ากับสามีคิดว่าไปเยี่ยมญาติอาจจะมีเนื้อให้ฮวาเอ๋อร์กินบ้าง จึงไม่ได้ขัดขวาง เพียงแต่คิดไม่ถึงเลย… ท่านแม่กลับพาฮวาเอ๋อร์ไปขาย! เป็นความผิดข้า… ข้าดูแลฮวาเอ๋อร์ได้ไม่ดี ข้ามันไร้ประโยชน์…”
“เฮ้อ… พี่สะใภ้ใหญ่ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่าน หากท่านแม่ตั้งใจจะขายฮวาเอ๋อร์ พวกท่านก็ห้ามไม่ได้อยู่ดี!”
“ยายแก่ใจร้ายคนนั้นช่างเลวร้ายยิ่งนัก!” ฉี่ซานโกรธจนหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น ดวงตาแทบมีประกายไฟลุก
ฉี่เยว่ก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ต่อไปนี้พวกเราต้องระวังตัวให้มากขึ้น ดูแลเจียวเอ๋อร์ให้ดี อย่าให้ยายแก่คนนั้นฉวยโอกาสมาคิดร้ายต่อเจียวเอ๋อร์ได้”
“นางกล้ารึ! ข้าจะฆ่านาง!” ใบหน้าอ่อนเยาว์ของฉี่ซานบิดเบี้ยว ใครก็ตามที่คิดร้ายกับน้องสาวเขา อย่าได้แม้แต่จะคิด!
อวิ๋นเจียวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ นางยื่นมือไปดึงแขนเสื้อพี่ชายทั้งสองคนพล
