“แกนี่นะยายแก่! เอาเงินนั่นคืนข้ามา!” ผู้เ่าอวิ๋นใบหน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่เถาซื่ออย่างไม่สบอารมณ์ แต่เถาซื่อกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
ฟางซื่อเห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ท่านพ่อ ท่านแม่ ตอนพวกข้าผ่านในตำบลได้ซื้อสุราและอาหารมาแล้วเจ้าค่ะ”
จากนั้นก็หันไปสั่งสองพี่น้องฉี่เยว่และฉี่ซาน “พวกเจ้าสองคนไปตามอากุ้ยให้ยกไหสุราและอาหารเข้ามา แล้วของขวัญที่พ่อของเจ้าซื้อมาฝากทุกคนก็ยกเข้ามาพร้อมกันเลย”
ฟางซื่อพูดจบ คนตระกูลอวิ๋นก็กลับมาครบ
“ท่านพ่อ ใครมาที่บ้านเราหรือ? รถม้าสองคันที่จอดอยู่หน้าบ้านเป็นของใครกัน? ม้าพวกนั้นดูสง่างาม ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ คงราคาแพงไม่น้อยกระมัง”
อวิ๋นเจียวมองตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างผอมบาง อายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ สูงประมาณหนึ่งหมี่หกสิบห้า [1] หน้าตาคล้ายเถาซื่อ ข้างกายมีชายหนุ่มอีกคนที่มีรูปร่างและอายุใกล้เคียงกัน แต่หน้าตาคล้ายผู้เ่าอวิ๋นมากกว่า
พร้อมกันนั้นก็มีหญิงวัยสามสิบถึงสี่สิบสองคน และเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกปีอีกสองคนเดินเข้ามาด้วย
อวิ๋นเจียวสังเกตเห็นว่านอกจากชายหนุ่มที่เพิ่งพูดจบไปกับหญิงสาวที่เชิญพวกนางเข้าไปในห้องโถงเมื่อครู่แล้ว เสื้อผ้าที่สวมบนร่างของคนอื่นๆ ในตระกูลอวิ๋นล้วนมีรอยปะชุนทั้งสิ้น
ชายหนุ่มผู้นั้นเพิ่งสังเกตเห็นว่าบรรยากาศในบ้านไม่ส
