ู้ดีนัก บิดาใบหน้าแดงก่ำ ส่วนมารดาของตนก็หน้าดำราวกับเถ้าถ่าน
“แค่กๆ… เจ้าสาม เจ้าสี่ พี่รองของพวกเจ้ากลับมาแล้ว!” ผู้เ่าอวิ๋นกระแอมอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แล้วชี้ไปที่อวิ๋นโส่วจงพลางเอ่ยแนะนำ
“พี่รอง!” อวิ๋นโส่วจู่น้องชายคนที่สี่กลอกตาไปมา แล้วรีบยิ้มต้อนรับก่อนใคร
“พี่รอง!” อวิ๋นโส่วเย่าน้องชายคนที่สามเอ่ยทักทายตาม
“เข้าไปนั่งในห้องโถงกันเถอะ” เมื่อเห็นทุกคนกลับมาแล้ว ผู้เ่าอวิ๋นจึงให้ทุกคนเข้าไปในห้องโถง
ห้องโถงตระกูลอวิ๋นค่อนข้างใหญ่ ด้านซ้ายมีประตูเชื่อมไปยังห้องนอนของผู้เ่าอวิ๋นและเถาซื่อ
พอเข้ามาในห้องโถง ผู้เ่าอวิ๋นกับเถาซื่อก็นั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน
อวิ๋นโส่วจงกับฟางซื่อคำนับบิดามารดาก่อน จากนั้นฟางซื่อก็พาลูกๆ คำนับสองผู้เ่า ทว่าก่อนคำนับ ชุนเหมยสาวใช้ที่ติดตามพวกเขามาได้นำเบาะรองนั่งปักลายสาลิกาเริงร่ากลางฤดูวสันต์มาวางไว้ตรงหน้าอวิ๋นเจียว เด็กๆ ทั้งสามคนจึงคุกเข่าลง “หลานชายอวิ๋นฉี่ซาน อวิ๋นฉี่เยว่ หลานสาวอวิ๋นเจียว ขอคารวะท่านปู่ท่านย่า!”
พอเห็นกิริยาของอวิ๋นเจียว ใบหน้าของฮูหยินผู้เ่าพลันบึ้งตึง
ส่วนผู้เ่าอวิ๋นกลับไม่คิดอะไรมาก เขาดีใจจนรีบเรียกหลานๆ ให้ลุกขึ้น “ลุกขึ้นๆ ไม่ต้องคำนับแล้ว”
ฉี่เยว่กับฉี่ซานถูกดึงไปยืนข้างกาย มองด้วยความเอ็นดูมิรู้คลาย หลานชายทั้
