รู้สึกผิดหวังอยู่ดี ถึงกระนั้นเขาก็รีบอธิบาย “ข้าจากบ้านไปนานหลายปี ไม่รู้ว่าที่บ้านมีคนเพิ่มขึ้นมา จึงไม่ได้เตรียมของขวัญสำหรับโส่วหลี่และเหมยเอ๋อร์ เหมยเอ๋อร์อย่าน้อยใจไปเลย อีกสองสามวันข้าจะเข้าไปดูในตำบล ซื้อของขวัญมาชดเชยให้พวกเจ้า”
“ยังจะซื้ออะไรอีก? แค่นี้ก็เสียเงินไปเยอะแล้ว! เจ้ารองใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกก็ลำบากมาไม่น้อย หากเหมยเอ๋อร์อยากได้ ก็ยกผ้าสองพับของข้าให้นางไปก็แล้วกัน!” ผู้เ่าอวิ๋นเคาะกล้องยาสูบพลางเอ่ยขึ้น
สิ้นประโยค อวิ๋นเหมยเอ๋อร์ไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เถาซื่อก็โวยวายขึ้นมา “เจ้านี่นะ ตาแก่ไม่ตาย! ผ้าที่คนอื่นซื้อมาให้เจ้าตัดชุดโซ่วอี [2] เจ้ายกให้เหมยเอ๋อร์ได้ลงคอหรือ? ดูสีทึบๆ นั่นสิ! ไม่รู้ว่าเก็บไว้กี่ปีถึงขายไม่ออก เจ้ายังกล้าเอามาให้ลูกสาวเจ้าอีกหรือ?”
คำพูดของเถาซื่อทำให้เด็กๆ ในบ้านต่างตกใจจนพากันวิ่งไปหลบหลังพ่อแม่ ส่วนอวิ๋นโส่วจงและครอบครัวก็ตกใจกับคำพูดนี้ไม่น้อย ฟางซื่อรีบดึงอวิ๋นเจียวเข้ามากอด ส่วนอวิ๋นฉี่เยว่และอวิ๋นฉี่ซาน มองเถาซื่อด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
พอเห็นว่าพี่ชายทั้งสองคนแทบจะทนไม่ไหว อวิ๋นเจียวจึงรีบชิงพูดขึ้นก่อนพวกเขา “ท่านปู่ คำว่า ‘แก่ไม่ตาย’ หมายความว่าอะไรหรือเจ้าคะ? ชุดโซ่วอีคืออะไร? เป็นชุดที่ผู้เ่าสวมใส่ในวันเ
