บทที่153 ที่มาของรอยแผลฉกรรจ์คือเช่นนี้เอง
“ท่านพ่อโปรดระงับโทสะ เป็นลูกที่ล่วงเกินพี่หญิงแล้ว สิ่งของของนาง… ลูกมิควรเพ้อฝันคิดครอบครองอย่างแท้จริง”
เมิ่งซีโจวเอียงใบหน้าเล็กน้อย คล้ายตั้งใจจะปิดบังหยาดน้ำตา น้ำเสียงที่เอ่ยฟังดูจริงใจยิ่งนัก
“คิดดูแล้ว ขอเพียงพี่หญิงกับบ่าวผู้นี้ต่างบริสุทธิ์ใจ มิได้มีความคิดด่างพร้อยต่อกัน รู้จักรักษาขอบเขตและฐานะของตน เชื่อว่าองค์รัชทยาทที่ทรงปราดเปรื่องปรีชา ย่อมต้องไม่ระแวงสงสัยโดยไร้สาเหตุเป็นแน่”
เพลิงโทสะของเมิ่งชินรุ่ยประหนึ่งถูกสาดด้วยน้ำมันร้อนๆลงไปอีกหนึ่งขัน แทนที่จะสงบลง กลับยิ่งลุกโหมรุนแรงมากขึ้น! เขาตบโต๊ะเสียงดังอย่างแรงอีกครา
“ช่างโง่เขลานัก! ต่อให้องค์รัชทายาทไม่ทรงกังขา แล้วหูตาของขุนนางทั้งราชสำนัก กับราษรทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนเล่า จะไม่มีหรืออย่างไร?! นางเป็นถึงว่าที่พระชายาขององค์รัชทยาทผู้สูงศักดิ์ กลับพาบุรุษรูปงามชวนให้ผู้คนเหลียวมองนี้ ออกไปเดินอวดโฉมกลางตลาดทั้งวันทั้งคืน! ผู้ใดเห็นเข้าจะให้คิดเช่นใดกัน? นี่เรียกว่าเปิดช่องให้ผู้อื่นล้วงจุดอ่อน! เป็นการตบหน้าราชวงศ์ทั้งราชสำนัก! ทั้งยังเป็นการขุดรากถอนโคนจวนจงหย่งโหวของเราด้วย!”
เมิ่งซีโจวที่กำลังจะทำทีเสแสร้งเปิดปากปลอบประโลมผู้เป็นบิดาอีกครา เพื่อหมายเติมฟืนเข้า
