บทที่152 บ่าวรับใช้ชายผู้นี้คือใคร?
เมิ่งชินรุ่ยโกรธจนแทบหนวดกระดิก ดวงตาแทบถลน ครั้นในยามนั้นเอง หางตาของเขาก็เหลืบมองไปทางด้านหลังของเมิ่งหนานอี้ ที่นั่นมีบุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ผึ่งผายผู้หนึ่งยืนอยู่ และกำลังก้มหน้าหลุบตาต่ำ ท่าทางคล้ายว่านอนสอนง่าย
เดิมทีเมิ่งชินรุ่ยมิได้ใส่ใจ เพียงคิดว่าเป็นบ่าวรับใช้ที่มาคอยปรนนิบัติระหว่างรับประทานอาหารเท่านั้น
แต่เมื่อเขาเพ่งมองให้ชัด ครั้นเห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้นถนัดตา รูม่านตาทั้งสองของเขาก็พลันหดวูบลงทันใด!
ช่างเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาเสียจริง! แม้จะสวมใส่เพียงชุดบ่าวสีเทาเข้มธรรมดาๆ แต่ก็ยังมิอาจกลบกลิ่นอายสูงส่งทั่วร่าง ซึ่งบ่งบอกว่ามิใช่คนธรรมดาสามัญได้ นี่น่ะหรือบ่าวไพร่? เห็นชัดว่าสง่างามเสียยิ่งกว่าคุณชายสูงศักดิ์ที่ขับขานอยู่ในบทละครเสียอีก!
เพลิงโทสะสายหนึ่งพลันแล่นปราดขึ้นกลางอก เมิ่งชินรุ่ยวางตะเกียบกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง “ปัง!” และเสียงนั้นก็ทำให้ทุกคนถึงกับสะดุ้งโหยง จนต้องหยุดชะงักไปตามๆกัน ก่อนจะหันมามองเขาเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง
“เมิ่งซีโจว!” เมิ่งชินรุ่ยตวาดเสียงกร้าว ชี้นิ้วไปยังบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลังนาง “บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน? เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เมิ่งหนานอี้สะดุ้งโหยงตกใจกับโทสะที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหันของผู้
