หันไปจ้องมองเมิ่งหนานอี้ด้วยดวงตาลุกวาว
“บ่าวผู้นี้ภักดีต่อเจ้าอย่างสุดหัวใจ เช่นนั้นก็ให้เขาอยู่ข้างกายเจ้าเถิด บิดาผู้นี้วางใจได้แล้ว!”
“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”
เมิ่งหนานอี้นั่งกลับลงไปบนเก้าอี้ดังเดิม แล้วจึงออกคำสั่งกับฉู่เซียวที่ยืนอยู่เบื้องหลังอย่างเกียจคร้าน
“ไสหัวไปเสีย! กลิ่นคาวเลือดช่างรุนแรงนัก”
ฉู่เซียวไม่ปริปากสักคำ เพียงล่าถอยออกไปอย่างเงียบงันตามคำสั่ง
สายตาของเมิ่งซีโจวละจากแผ่นหลังของฉู่เซียว นางยื่นตะเกียบออกไปคีบปลากะพงนึ่ง ที่เมิ่งหนานอี้เพิ่งเอ่ยชมว่าอร่อยขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
ดูท่าแล้ว…คืนนี้นอกจากจะต้องเตรียมเกี๊ยวให้ฉู่เซียว คงจะต้องเพิ่มยาสมานแผลเข้าไปอีกสักหน่อย
เมิ่งซีโจวคาดไม่ถึงเลยว่า สาเหตุที่ฉู่เซียวจะผูกใจรักเมิ่งหนานอี้ก็เพราะเรื่องนี้
เดิมทีฉู่เซียวก็ถูกชนชั้นสูงหมายตาเพราะใบหน้านี้อยู่แล้ว มิรู้ด้วยเหตุใดจึงถูกส่งต่อเวียนมืออยู่หลายทอด ก่อนจะตกไปอยู่ในมือของเจียงจี้เยว่ คาดว่าเขาคงต้องทนรับความทรมานเพราะใบหน้านี้มาไม่น้อย กระทั่งในใจอาจปรารถนาอยากทำลายโฉมตนมานานแล้วกระมัง?
บัดนี้นางในดวงใจช่วยทำให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง เกรงว่าไม่เพียงไม่เสียใจ ตรงกันข้าม เขายังอาจซาบซึ้งบุญคุณนางเสียด้วยซ้ำ!
