ดด้วยความตระหนกตกใจ ได้แต่ส่งสายตามองไปทางฮูหยินเมิ่งอย่างคับข้องน้อยอกน้อยใจ
ฮูหยินเมิ่งรีบเอ่ยปากปกป้องบุตรีประหนึ่งแม่สัตว์ปกป้องลูกทันที “ท่านพี่ โปรดระงับโทสะก่อนเถิด! มันผู้นั้นเป็นเพียงบ่าวชายที่ลงสัญญาตายไว้คนหนึ่งเท่านั้น ชีวิตและชะตากรรมทั้งหมดของเขา ล้วนอยู่ในกำมือของพวกเรา ยังจะสามารถก่อคลื่นลมสร้างปัญหาอันใดได้เล่า? ไฉนท่านพี่ต้องโมโหถึงเพียงนี้เพราะบ่าวไพร่ผู้หนึ่งด้วยเล่า?”
ทว่า ถ้อยวาจาเหล่านั้นไม่เพียงมิอาจดับโทสะของเมิ่งชินรุ่ยได้ แต่กลับยิ่งเหมือนสาดน้ำมันลงบนกองเพลิง!
เมื่อเห็นว่าพวกนางยังคงไม่เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เขาก็ยิ่งเดือดดาลจนควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่ ยกนิ้วชี้ไปทางใบหน้างดงามเกินควรของฉู่เซียว เอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อยเพราะความโกรธเกรี้ยว
“เจ้าดูหน้าตาของมันผู้นั้นสิ! นี่ดูเหมือนบ่าวไพร่ที่ควรติดตามนางรึ? นี่มันตัวหายนะชัดๆ! เจ้าคิดว่าองค์รัชทายาทตาบอดหรืออย่างไร? พระองค์จะทรงยอมให้ว่าที่พระชายาของตน มี… มีบุรุษเช่นนี้คอยติดตามอยู่ข้างกายนางทุกวี่ทุกวันได้รึ?!”
“ซีโจว… ดูท่าเจ้าคงจะนึกรังเกียจชีวิตยืนยาวเกินไปของตนแล้วกระมัง จึงได้หาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้! หรือคิดว่าจวนโหวของพวกเรามีวันสุขสงบมากเกินพอแล้วกระมัง? ความผิดฐานลักลอบคบชู้นั้น น้ำหน
