บทที่149 หวนคืนอำนาจ ข้าไม่จำเป็นต้องกลัวผู้ใด!
นางสามารถเสแสร้งทำเป็นใจกว้างได้ เสแสร้งทำเป็นไม่ถือสาเรื่องบาดหมางเก่าๆได้ แต่เมิ่งหนานอี้หาใช่คนเช่นนั้นไม่ นางรู้จักนิสัยและตัวตนของเมิ่งหนานอี้เป็นอย่างดี ฉะนั้น หากฉู่เซียวหลงเชื่อนางไปเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายเข้าจริงๆละก็…
ภาพเหตุการณ์ต่อจากนั้น คงต้องเป็นอะไรที่น่าดูน่าชมมากเป็นแน่!
แววสนุกสนานวาบผ่านเบื้องลึกในดวงตาของเมิ่งซีโจว แต่เพียงชั่วพริบตาก็สลายหายไป ครั้นเห็นฉู่เซียวพยักหน้าอย่างจริงจัง นางจึงยิ้มออกมาอีกคราแล้วเอ่ยว่า
“วันนี้เป็นวันเทศกาลสิ้นปีเชียวนะ รอให้พลบค่ำ ข้าจะห่อเกี๊ยวให้เจ้าสักหน่อย เจ้าจงนำกลับไปกินเถิด”
หัวใจของฉู่เซียวพลันอ่อนยวบ กลายเป็นแอ่งกระแสน้ำอุ่นโอบชโลมไปทั่วทั้งหัวใจ
นางรู้ว่าเขาอยู่ตัวคนเดียว ไร้ที่ให้ไป ไร้คนให้หา ทว่ากลับมิได้เปิดโปงความอัตคัดขัดสนของเขา เพียงใช้วิธีเช่นนี้ มอบกลิ่นอายแห่งการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในคืนส่งท้ายปีให้แก่เขา มอบรสชาติของคำว่า ‘ครอบครัว’ ให้เขาอย่างเงียบงัน
ความอ่อนโยนที่แนบเนียนไม่เอิกเกริกนี้ กลับทำให้ใจเขาจิตใจสั่นไหวเสียยิ่งกว่าคำสาบานรักอันเร่าร้อนใดๆอีก
บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนละมุนเช่นนี้ ทำให้ฉู่เซียวอดนึกถึงคราก่อนที่พบกันไม่ได้ ครั้งนั้น นา
