คัญอีกต่อไปไม่
“เอาเถิดๆ อย่างไรเจ้าก็กลับมาได้เวลาพอดี!” เมิ่งหนานอี้หมุนกายกลับไปประจันหน้ากับคันฉ่องอีกครา เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเบิกบาน “อาศัยช่วงวันสิ้นปีที่จะมีทั้งผู้คนและเรื่องวุ่นวายมากมายนี้ ข้าจะถือโอกาสรับตัวเจ้าเข้าจวนอย่างเปิดเผยเสียเลย ต่อไปเจ้าก็จะได้อยู่ข้างกายข้าโดยไร้คำครหาแล้ว”
นางกล่าวพลางดึงปิ่นออกอย่างส่งๆ แล้วจึงโยนให้กับสาวใช้
“ข้าไม่เอาปิ่นนี่ ช่างจืดชืดนัก ไปนำปิ่นทับทิมแดงอันนั้นมาเปลี่ยนเสีย!”
ยามนี้มารดากลับมากุมอำนาจในจวนอีกครา นางคิดจะนำบ่าวรับใช้สักกี่คนเข้าจวน เพียงเอ่ยปากสั่งการคำเดียว ทุกอย่างล้วนต้องถูกจัดการเสร็จสรรพ?
เมิ่งหนานอี้ชื่นชมภาพตนที่ปรากฏอยู่ในคันฉ่อง ที่งดงามเจิดจรัสไปทั่วทั้งเรือนร่าง โดยมิทันได้สังเกตเห็นว่า ฉู่เซียวที่ยืนอยู่ในเงามืดเบื้องหลังนางนั้น ยามนี้สีหน้าได้แปรเปลี่ยนไป เริ่มปรากฏร่องรอยของความลำบากใจให้เห็นชัดเจน
หากเขาจำต้องติดตามอยู่ข้างกายนางเช่นนี้ทุกวี่ทุกวันจริงๆ… แล้วเขาจะไปชี้แจงกับสตรีอีกผู้หนึ่งได้อย่างไรเล่า?
