ม้แต่ข้างหน้าเขาก็ยังมีท้องฟ้าอันกว้างไกลอีกด้วย พวกเขาสามารถมองเห็นพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าจากจุดนี้ได้
สองวันต่อมาทั้งกลุ่มก็ได้กลับมายังอาณาจักรเกอซุน เจี้ยนเฉินอาบน้ำที่แม่น้ำใกล้ ๆ เพื่อขจัดกลิ่นหอมที่ยังหลงเหลืออยู่ เขาสวมชุดสีขาวตัวใหม่แล้วกลับไปยังตระกูลเจียงหยาง
“เจ้าหน้าที่ต่ำต้อยผู้นี้คารวะนายน้อยสี่ ! “
ภายในตระกูลเจียงหยางไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จักเจี้ยนเฉิน ไม่ว่าจะเป็นยามหรือว่าบ่าวรับใช้ใด ๆ พวกเขาล้วนคุกเข่าแสดงความเคารพต่อเจี้ยนเฉิน
หลังจากที่เขาได้กลับมายังตระกูลเจียงหยางแล้ว เจี้ยนเฉินไม่ได้เข้าไปพบพ่อแม่ของตนและได้มุ่งหน้าไปยังที่พักของหมิงตงเพื่อพักผ่อน เซียวเทียนและคนอื่น ๆ ก็ได้เสร็จสิ้นภารกิจของตน พวกเขาได้แยกย้ายกันออกไป
“เอ่อ ? เจี้ยนเฉิน เจ้ากลับมาเมื่อไหร่กัน ? ” ทันทีที่เจี้ยนเฉินกลับมา หมิงตงก็ยิ้มออกมาด้วยความสุข แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของเจี้ยนเฉิน รอยยิ้มที่ได้แสดงออกมาก็ค่อย ๆ จางหายไปช้า ๆ “เจี้ยนเฉิน ที่ตระกูลหวงมีปัญหางั้นหรือ ? ” ในความคิดของหมิงตงนั้น เจี้ยนเฉินนั้นคือสหายที่เคยฝ่าฟันอะไรมาด้วยกันมาก ดังนั้นเขาจึงรู้สึกเจี้ยนเฉินนั้นเป็นบุคคลที่เขาไว้ใจมากที่สุดและเขาก็ไม่อาจให้ผู้ใดมาทำผิดกับเจี้ยนเฉินได้
เจี้ยนเฉินส่ายหน้าอย่างสุภาพและนั่งลงที่โต๊ะ เขาเทชาลงใส่ถ้วยและดื่มมัน เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “หมิงตง มีบางอย่างที่ข้าอยากให้เ
