บทที่143 ถูกต้องแล้ว! ต้องรสชาติแบบนี้สิ!
เมิ่งหนานอี้อาศัยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายจิกเล็บลงกลางฝ่ามือตนเองแน่น บีบบังคับให้ตนต้องสงบสติลงให้จงได้
หากเมิ่งซีโจวพบเจอสถานการณ์เช่นนี้… นางจะทำเช่นไร? นางจะกล่าวสิ่งใด?
นางเค้นสมองนึกย้อนอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วจงใจแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาทางจมูก
“คุณชายน้อยกวนคิดจะสงสัยข้า ก็สงสัยขึ้นมาลอยๆไร้หลักไร้ฐาน ข้าคร้านจะเสียเวลาใส่ใจไม่”
กล่าวจบ หัวใจของเมิ่งหนานอี้ก็เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นกระวนกระวาย ถ้อยวาจานี้นับว่าเผ็ดร้อนพอหรือไม่นะ? ไร้เยื่อใยพอหรือยัง? น่าจะคล้ายเมิ่งซีโจวมากแล้วกระมัง? ใช่หรือไม่นะ? เหมือนแล้วใช้ไหม?!
นางถึงขั้นเริ่มนึกเลื่อมใสในตัวเมิ่งซีโจวขึ้นมาบ้างแล้ว การกล่าววาจาเช่นนี้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นี่นางไม่กลัวถูกคนคลุมกระสอบแล้วลากไปทุบตายกลางถนนจริงๆรึ?
แววตาของกวนจื่ออี้ไหววูบเล็กน้อยในระหว่างที่นางเอ่ยปาก ทว่าความคลางแคลงใจกลับหาได้สลายไปไม่
เขาไม่รับคำ เพียงใช้สายตาที่ลุ่มลึกยิ่งกว่าเดิม แฝงแววสืบค้นยิ่งกว่าเก่า จ้องพินิจมองนางอย่างเงียบงัน
เมิ่งหนานอี้ถูกเขาจ้องมองจนสัญญาณเตือนภัยในใจดังลั่นขึ้น นางรู้สึกราวกับถูกจับถอดเสื้อผ้าออกจนหมดสิ้น แล้วโยนร่างเปลือยเปล่
