อกจากการเสแสร้งทำตัวน่าสงสารอย่างแห้งแล้งไร้น้ำหนักแล้ว ตนก็ไม่สามารถทำอย่างอื่นได้อีก ท้ายที่สุดก็จำต้องกลืนถ้อยคำเหล่านั้นกลับลงไป
แต่เมิ่งชินรุ่ยกลับสามารถเอ่ยปากอธิบายได้อย่างไร้แรงกดดัน
“คุณชายกวนล้อเล่นแล้ว! นางย่อมต้องเป็นเมิ่งซีโจวบุตรีของข้า เป็นคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหวไม่ผิดแน่ ไฉนยังต้องสงสัยว่านางเป็นตัวจริงหรือไม่เล่า!”
เขาเริ่มนึกสงสารบุตรีผู้นี้ของตนขึ้นมาจับใจ
ครั้งก่อนถูกองค์รัชทายาทจำผิดก็แล้วไปเถิด มาบัดนี้ยังถูกกวนจื่ออี้ตั้งข้อกังขาต่อหน้าธารกำนัลอีกว่านางเป็นผู้ใดกันแน่… สายตาคนพวกนี้พร่ามัวไปแล้วหรืออย่างไร จึงแยกแยะคนผู้หนึ่งไม่ได้เช่นนี้!
