บทที่140 ขนาดยังไม่ทำอะไร เจ้ายังทำตัวเอง!
จ้าวหังถูกคำปฏิเสธเฉียบขาดจาก ‘ว่าที่พ่อตา’ อย่างเมิ่งชินรุ่ยแผดเสียงดังใส่จนแทบสิ้นเรี่ยวแรง ทว่าเขากลับมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังมองข้ามท่าทางข่มขู่เปี่ยมด้วยจิตสังหารของกวนจื่ออี้ไปด้วย
อย่างไรเสีย ตัวเขาตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากจะมีรูปโฉมหล่อเหลางดงามแล้ว ชาติตระกูลยังสูงส่งอีกด้วย ผู้ที่ริษยาเขา ผู้ที่คิดจะทำร้ายเขา ล้วนมีมากมายจนแทบนับไม่ถ้วน ถูกต่อยสักหมัดสองหมัดแล้วอย่างไรเล่า? ล้วนเป็นเพียงเสียงเห่าหอนของคนอ่อนแอไร้ความสามารถเท่านั้นเอง
ยามนี้ทั้งหัวใจของเขามีเพียงเซียวเหยาเค่อที่ได้ครอบครอง สหายหญิงที่แสนรู้ใจของเขา… ซ้ำยังเป็นว่าที่ภรรยาของเขาในอนาคตด้วย!
เขายกมือขึ้นกุมแก้มที่บวมปวดของตนไว้ ทว่าสายตากลับร้อนแรงดุจถ่านไฟที่กำลังลุกไหม้ แผดเผาจนแทบจะเจาะทะลุร่างของเมิ่งหนานอี้ เขาแค่นเสียงเอ่ยถามทีละคำอย่างช้าๆอีกครา
“แม่นางเมิ่ง เจ้าจะยินยอมหรือไม่?”
เมิ่งหนานอี้รู้สึกราวกับตนกำลังถูกสายตาร้อนรุ่มนี้แผดเผาจวนละลาย ทั้งยังคล้ายถูกไส้เดือนลื่นน่าสะอิดสะเอียนหลายตัวพันรัดอยู่รอบลำคอ
เหตุใดใต้หล้านี้จึงมีคนหน้าหนาไร้ยางอายถึงเพียงนี้ได้?! ช่างเหมือนกับก้อนหินในหลุมส้วม ทั้งเหม็นทั้งแข็งเสียจริง!
“ข้า…” เมิ่งหนานอี้