บทที่139 เจ้าจะยินดีออกเรือนกับข้า จ้าวหังผู้นี้หรือไม่!
เมื่อก่อนนางเคยคิดเพียงว่าเขาเป็นคุณชายเสเพลผู้มัวเมาในสุราและนารี ไร้ความรู้ความสามารถ ไม่เอาไหนโดยสิ้นเชิง ทว่าวันนี้เมื่อได้พบ จึงเพิ่งรู้กระจ่างแจ้งว่า แท้จริงแล้วเขาก็คือบุรุษบ้า ทั้งยังพูดจาเหลวไหลไร้แก่นสารสิ้นดี!
แม้แต่จ้าวหังที่ดูอย่างไรก็เหมือนคนสมองขาดไปเส้นหนึ่ง ยังรู้เลยว่าที่นางฉีกกระโปรงเมื่อครู่นั้นล้วนเป็นอุบัติเหตุ เป็นเพราะเผชิญโชคร้ายเข้าให้! แต่เจ้ากวนจื่ออี้ผู้นี้กลับทำหน้าจริงจังเสียเต็มประดา คิดว่านางกำลังแสดงกลจริงๆเสียอย่างนั้น?
เมิ่งหนานอี้รู้สึกคล้ายมีก้อนเสมหะสีเหลืองข้นเหนียวหนืดติดคอ จะกลืนก็กลืนไม่ลง จะคายก็คายไม่ออก อัดอั้นเสียจนนางแทบหน้ามืดตาลาย
เมิ่งชินรุ่ยเองก็ถูกคำพูดของกวนจื่ออี้ทำเอาสำลักไม่น้อยเลย เขากระแอมไอไปพลาง รีบเอ่ยไกล่เกลี่ยไปพลาง เพื่อให้สถานการณ์ผ่อนคลายลง
“แค่ก ๆ… คุณชายกวนล้อเล่นแล้ว! กลพวกนี้ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือเรื่องเหนือความคาดหมาย หากแสดงให้ดูซ้ำอีกครั้ง ย่อมต้องหมดความแปลกใหม่ไปแล้ว!”
กวนจื่ออี้พยักหน้าครุ่นคิด แต่นับว่าโชคดีที่ครานี้เขาหาได้ใส่ใจกับเรื่องนี้อีกไม่ เมิ่งหนานอี้และเมิ่งชินรุ่ยจึงลอบถอนหายใจยาว ประหนึ่งเพิ่งรอดพ้นหายนะมาได้
ทว่าภาย