บทที่138 ทั้งเคราะห์ร้ายทั้งอัปยศเหลือทน!
เมิ่งหนานอี้เพิ่งจะตะเกียกตะกายดึงสติตนออกจากห้วงความฝันอันพร่าเลือน ยังมิทันได้ลืมตาตื่นเต็มที่ ก็ถูกข่าวที่ประหนึ่งอัสนีบาตฟาดกระแทกเข้าใส่จนมึนงง มองเห็นดวงดาวพร่างพรายไปหมด
สองคุณชายเสเพลผู้เลื่องชื่อระบือนามแห่งเมืองหลวง ทั้งกวนจื่ออี้และจ้าวหัง ล้วนบุกมาถึงจวนโหวตั้งแต่เช้าตรู่ อีกทั้งยังเอ่ยเจาะจงชัดจนว่า ต้องการมาพบ ‘นาง’ อย่างนั้นเหรอ?!
นางนั่งห่มผ้าแพรอยู่บนเตียง แทบอยากจะฟาดตีตนเองให้สลบเหมือดเสียเดี๋ยวนั้น
สองวันก่อนนางออกจากเรือนมิได้ดูฤกษ์ยาม จึงบังเอิญไปพบจ้าวหังที่ทำตัวประหนึ่งนกยูงรำแพนหางอยู่กลางถนน แต่นั่นก็ช่างเถิด
ทว่าเหตุใดบัดนี้ นางก็อยู่แต่ในจวนแท้ๆ เคราะห์ภัยยังอุตส่าห์ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าทับใส่ร่างได้อีกเล่า?!
“ต้องเป็นเพราะฝันร้าย… นี่ข้าคงยังไม่ตื่นดีเป็นแน่…” เมิ่งหนานอี้พึมพำกับตนเอง ก่อนจะหดศีรษะมุดกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มราวนกกระจอกเทศหนีภัย
“คุณหนูของบ่าวเจ้าคะ! อย่ามัวโอ้เอ้อยู่อีกเลยเจ้าค่ะ!” ชุนเถาสาวใช้คนสนิทร้อนใจจนต้องกระทืบเท้ารัวๆ “นั่นน่ะคุณชายจ้าวแห่งจวนกั๋วกงหนิงเชียวนะเจ้าคะ ส่วนอีกคนก็คือคุณชายกวนหลานรักขององค์ไทเฮา! บุรุษสูงศักดิ์ทั้งสองท่านนี้ เพียงแค่กระทืบเท้าครั้งเดียว เมืองหลวงทั้งเมืองย