บทที่137 คุณชายทั้งสอง โปรดหยุดทะเลาะกันก่อน!
เสียงหัวเราะของกวนจื่ออี้พลันหยุดชะงักลงทันใด เขาดีดตัวขึน้นั่งหลังตรงอย่างฉับไว แม้แต่ขาสองข้างที่นั่งขัดสมาธิอยู่ก็ยังปล่อยลง
“โอ้? ให้ไปจวนโหวของเจ้านี่นะ? คิดจะเล่นสนุกอันใดกัน?”
เมิ่งซีโจวจ้องมองประกายที่สว่างวาบขึ้นในดวงตาทั้งสองของเขา มุมปากของนางพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา
“เจ้าไปถึงแล้วย่อมรู้เอง”
—แน่นอนว่า ต้องเล่นสนุกกับเจ้าอย่างไรเล่า
นางเอ่ยเสริมในใจอย่างเงียบงัน
ทว่าวาจาเพิ่งจะสิ้นสุดลง เมิ่งซีโจวก็ลุกขึ้นแล้วเร่งฝีเท้าเดินจากไปอย่างรีบร้อน
ปลาตัวใหญ่สองตัวในด่านที่สองของนางนี้ ล้วนเป็นผู้ที่นางไม่อาจอยู่ร่วมให้นานนักทั้งสิ้น
แต่ทว่า… ทุกสิ่งล้วนจัดเตรียมไว้พร้อมเสร็จสรรพแล้ว เหลือเพียงรอคอยให้ม่านการแสดงในวันพรุ่งนี้เปิดฉากขึ้นเท่านั้นเอง
ยิ่งใกล้วันส่งท้ายปีเก่าเข้ามามากเท่าใด มารดาของนางก็ยิ่งใกล้จะถูกปล่อยตัวจากการถูกกักบริเวณเร็วเท่านั้น
ก่อนที่มารดาของนางจะถูกปล่อยตัวออกมา นางจำต้องจัดการกับเมิ่งหนานอี้ให้หนักเสียก่อน
รุ่งเช้าของวันถัดมา
หน้าประตูจวนจงหย่งโหวยามนี มีรถม้าสองคันจอดเทียบอยู่
บ่าวเฝ้าประตูมองเห็นตราประจำรถม้าชัดเจนแล้ว ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ รีบวิ่งพรวดพราดเข้าไปรายงานที่เรือนชั้นในท