บทที่136 เข้าทาบทามสหายบ้า (2)
กวนจื่ออี้ไม่เพียงไม่โกรธ กลับยังปรบมือเสียงดังพร้อมหัวเราะลั่นขึ้นมา เขาวางกาน้ำชาลงบนโต๊ะเล็กข้างกาย ก่อนจะยกสองมือขึ้นกอดอก ทำท่าราวกับกำลังเคลิบเคลิ้มถึงขีดสุด
“วิเศษ! กล่าวได้เยี่ยมนัก! วาจาเฉียบคมประหนึ่งไข่มุกพรั่งพรู! ฟังแล้วตราตรึงถึงขั้วกระดูก! ลิ้นแสนคมของซีโจวเป็นเช่นนี้นี่เอง ฟังแล้วชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มซาบซ่านถึงแก่นวิญญาณจริงๆ ทั่วทังร่างปลอดโปร่ง ช่างสาแก่ใจนัก! ช่างสาแก่ใจจริงๆ!”
เขาพูดพลางส่ายศีรษะโยกกายไปพลาง คล้ายกำลังดื่มด่ำกับคำชื่นชม ที่เสมือนบทเพลงชั้นเลิศไร้ผู้ใดเปรียบก็ไม่ปาน
เมิ่งซีโจว “……”
นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อยจนแทบไม่อาจสังเกตเห็นได้ พยายามข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากจะกลอกตามองค้อนใส่อีกฝ่ายไว้
บุรุษผู้นี้…ยังคงมีกิริยา ‘ต่ำช้า’ หลุดโลกไม่เหมือนผู้ใดเช่นเดิมจริงๆ
ตั้งแต่เล็กจนกระทั่งโต อุปนิสัยชอบหาเรื่องให้ผู้อื่นด่าทอตนของเขานั้น มิเคยเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำดูท่าอาการจะหนักหนาจนเข้ากระดูกดำไปเสียแล้ว
ยามนี้ ภายในใจของกวนจื่ออี้นั้น แท้จริงแล้วเปรียบประหนึ่งผืนดินที่แห้งผากมานาน ยามนี้พลันได้พานพบสายฝนชุ่มฉ่ำเข้า
ช่วงหลายวันที่ผ่านมาของเขานั้น ช่างน่าเบื่อหน่ายจนแทบทนไม่ไหว เหล่าหญิงคณิการดาวเด่น
