บทที่141 บุตรีผู้น่าสงสาร
บรรยากาศภายในโถงรับรองพลันตกอยู่ในความเงียบงัน
เมิ่งหนานอี้รู้สึกราวกับตนเป็นนักโทษที่ถูกตอกตรึงไว้บนเสาแห่งความอัปยศ นางต้องฝืนบังคับตัวเองให้ยังคงรักษาหน้าตา และศักดิ์ศรีเสี้ยวสุดท้ายเอาไว้อย่างสุดกำลัง จึงมิได้หันหลังวิ่งหนีไปเสียจากตรงนั้น
ทว่าในสายตาของจ้าวหังนั้น แม้วันนี้เซียวเหยาเค่อจะทำเรื่องโง่งมซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่มิเพียงไม่ได้ทำให้เสน่ห์ของนางลดน้อยลงในสายตาของเขา ตรงกันข้าม ความเงอะงะงุ่นง่านนั่นกลับยิ่งเผยความน่ารักแท้จริงของนางออกมา ทำให้หัวใจของเขาถึงกับอ่อนยวบจนแทบละลายเป็นน้ำ
กวนจื่ออี้กลับนั่งยืดกายอย่างเงียบเชียบ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นที่มักแฝงแววหยอกเย้าไว้หลายส่วน ยามนี้กลับคมกริบขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงพินิจพิเคราะห์
“ซีโจว เหตุใดเจ้าจึงไม่เอ่ยอันใดบ้างเล่า?”
กวนจื่ออี้รู้สึกคล้ายมีบางอย่างไม่ถูกต้องนัก สำหรับสตรีอย่างเมิ่งซีโจวนั้น มีเรื่องหนึ่งที่ยากจะเกิดกับนางได้ นั่นก็คือการทำให้นางเงียบปากสนิทโดยสมบูรณ์
แม้กระทั่งเมื่อครั้งอยู่ในจวนองค์หญิงใหญ่ปีนั้น นางถูกนิสัยชอบหาเรื่องให้ผู้อื่นด่าของเขาตามรังควาน จนทำให้รู้สึกรำคาญแทบสิ้นสติ เมิ่งซีโจวก็ยังมิเคยเลือกที่จะนิ่งเงียบ
นางมีแต่จะใช้ถ้อยวาจาที่เผ็ดร้อนและแหลมคมย
